Home Tags Arbeidsmarkt

arbeidsmarkt

Wmo

CWI-team werft in Nijmegen op straat herintredende vrouwen: ‘Wij verleiden vrouwen om te gaan werken’

'Kent u het CWI?' Sinds begin april kom je ze tegen op schoolpleinen, markten en in winkelcentra in Nijmegen: de oranje brigade van het Centrum voor Werk en Inkomen. De vrouwen werven op een onorthodoxe wijze herintreedsters voor de arbeidsmarkt. Het blijkt niet gemakkelijk vrouwen van huis en haard weg te lokken. 'Deze vrouwen hebben vaak specifieke wensen en werkgevers moeten daar een mouw aan passen.'

Voormalig hoogleraar Kinderopvang Marianne Riksen-Walraven: ‘Kinderopvang voor baby’s is een risico’

De nieuwe wet Basisvoorziening Kinderopvang – in de maak – schiet tekort, vindt Marianne Riksen-Walraven. ‘Er worden nauwelijks eisen gesteld aan de kwaliteit van de pedagogiek in kinderdagverblijven.’ En dat is hoog nodig, weet zij na drie jaar hoogleraarschap voor de kinderopvang. ‘Het is politiek niet correct om te zeggen dat je uit moet kijken met kinderopvang voor baby’s.” Riksen zegt het toch. “Ik vind het schandalig dat we alleen maar zoveel mogelijk vrouwen naar de arbeidsmarkt willen sturen.’

Planmatig opleidingsbeleid ontbreekt nog vaak: Levenslang leren: de scholing nog niet voorbij

Werknemers moeten zich gedurende hun arbeidszame leven voortdurend bijscholen om interessant te blijven voor de arbeidsmarkt. Werkgevers dienen hen daartoe in de gelegenheid te stellen. Opleidingsinstituten moeten onderhoudscontracten aanbieden aan organisaties om de kennis en vaardigheden van het personeel up-to-date te houden en het curriculum van de onderwijsinstellingen dient gericht te zijn op leren-leren. Die voornemens maakten deel uit van het Nationaal Actieprogramma 'een leven lang leren'. Twee jaar na de presentatie van het programma is het met de scholing van werknemers echter nog steeds zorgelijk gesteld.
Participatie

Welzijnswerk wordt de gewilde bruid in de sociale zekerheid: Concurrentie op de werkloosheidsmarkt

Makkelijk te bemiddelen werklozen zijn door de florerende arbeidsmarkt uit de kaartenbakken van sociale diensten verdwenen. De langdurig werklozen die overblijven hebben intensieve begeleiding nodig. De rol van arbeidsbureaus daarbij is niet langer vanzelfsprekend; de gedwongen winkelnering is onlangs vervallen. Nu de moeilijkste categorieën werklozen aan bod komen, liggen er kansen voor het welzijnswerk. Divosa-directeur Paul Lemmen pleit voor meer samenwerking tussen sociale diensten en welzijnsorganisaties. Het welzijnswerk als gewilde bruid in de sociale zekerheid?
Wmo

Zorg- en welzijnsinstellingen moeten stevig investeren in arbeidsperspectieven personeel: Achterstallig onderhoud in het personeelsbeleid

Employability, jobmarketing, loopbaanplanning. Volgens arbeidsdeskundigen moeten zorg- en welzijnsinstellingen zich meer gaan toeleggen op het aantrekkelijk maken en houden van banen voor hun personeel. Want in tijden van toenemende krapte op de arbeidsmarkt is het binnenhalen van voldoende getalenteerde mensen één ding, maar zorgen dat ze tevreden blijven, zich ontwikkelen en niet opgebrand raken en in de WAO belanden, is vers twee.

Alle wegen leiden naar de regio: maar onderwijs doet nauwelijks mee aan arbeidsmarktinitiatieven sociale partners

Regionalisering is het kernwoord in het arbeidsmarkt- en scholingsbeleid. Of het nu om de zorgsector, welzijn of jeugdhulpverlening gaat, de krapte op de arbeidsmarkt moet worden bezworen op regionaal niveau. Daar slaan de sociale partners en arbeidsvoorziening de handen ineen met mobiliteitsprogramma's, transferpunten, loopbaanoriëntatietrajecten en vacaturebanken. Maar hoe zit het met de instroomkant? In de regionale overlegstructuur schitteren de opleidingen door afwezigheid.

‘Ik werk in de sociale sector, daar moeten mensen hun trots aan ontlenen’: Leve de alleskunner

Werkgevers in de sociale sector kijken bij het aantrekken van personeel steeds minder strikt naar de gevolgde opleiding. Een bepaald werk- en denkniveau is voldoende. En de afgestudeerden uit de sociale richtingen waaieren op hun beurt uit naar een steeds breder scala van instellingen, waar ze functies met wisselende takenpakketten vervullen. Moeten opleidingen uitsluitend breed opgeleide krachten afleveren die verder op de arbeidsmarkt hun weg wel vinden, of is er nog behoefte aan vakspecifieke kennis?