Als kind was Marjolijn van Kooten een enorme durfal en tegenwoordig trekt ze volle zalen als cabaretier. Jarenlang legden angst en depressie haar lam. 'Ik begreep er niks van: hoe kon ík nou zo bang zijn?'
Hoe was jij als klein meisje?
‘Als het gevroren had, was ik de eerste die het ijs op ging. Om er vervolgens doorheen te zakken. Ik had altijd wat. Ik liep met een pleister op mijn bril voor een lui oog en had structureel een lichaamsdeel in het gips. Klom ik in een boom, viel ik eruit. Zei mijn moeder nog zo dat ik niet binnendoor naar school moest lopen
