De zorg zit in de verdomhoek: het is een zooitje en ook veel te duur. Niemand wint, de cliënt niet en wij niet, ’t is voor iedereen heel zuur. Dus wil ik op vijf december of op 1 januari een nieuwe cultuur. Maar het liefst nog wil ik die binnen het uur.

Gameverslaving, eetstoornissen, comazuipen… pubers experimenteren erop los. Experimenteren hoort bij de puberfase, dat is een onderdeel van de ontdekkingsreis die ze doormaken. Ze hebben ook steeds meer geld te besteden en het is vrij gemakkelijk om aan alcohol of drugs te komen. Veel voorkomende gevolgen zijn ziekteverzuim en slechte schoolprestaties. Ouders, leraren en jeugdwerkers staan vaak met de handen in het haar.

Met Mellouki Cadat en Marise Bout stond ik die avond in oktober verwonderd rond te kijken. Om ons heen zagen we een dikke tweehonderd mensen hun ervaringen met online buurtcommunities delen. Initiatiefnemers, bewoners, studenten, geïnteresseerden. Een gegons van jewelste klonk door de gangen van het Amsterdamse Pakhuis de Zwijger.

Eigen kracht, naast de klant staan, de klant helpen om zelf oplossingen te vinden, soms samengevat in methodieken zoals herstelwerk, allemaal onderwerpen waarover ik spreek met sociale professionals en die ik van harte toejuich. Het is een andere manier van hulpverlenen dan die destijds bij mijn familie werd toegepast.

Ik lees in de krant dat Nederlanders het beleid van ‘zorg voor elkaar’ steeds minder ondersteunen. Nu 2015 dichterbij komt, schrikt het beeld van de participatiemaatschappij af. Niet gek, want hoe ver zullen we inderdaad gaan? Tot waar vinden we het acceptabel om iets voor elkaar te doen? En wanneer vinden we het onrechtvaardig worden dat de overheid zoveel verantwoordelijkheid op onze schouders legt? Wanneer gaan bij ons de hakken in het zand?

Ja, zo’n titel heeft wat connotaties als je dat leest. Maar niet voor ons gezin met een zorgintensief kind. Het gaat om een nieuw fenomeen dat trekkingsrecht heet. Vanwege de fraude met persoonsgebonden budgetten (dat schijnt namelijk 0,01% te zijn) ontstond het idee van trekkingsrecht

De ‘nieuwe’ jeugdprofessional wordt door beleidsmakers gezien als belangrijke bouwsteen voor de vernieuwing van jeugdstelsel. Volgens de plannen krijgt de jeugdprofessional straks meer handelingsruimte om zijn werk te doen. Helaas moet ik constateren dat de bittere werkelijkheid straks anders is.

Een smal straatje in Amsterdam. Een oudere mevrouw met rollator komt mij tegemoet. Ze loopt op straat. Op het trottoir is geen plaats voor haar door de fietsen, bloempotten en bankjes. Achter haar rijdt een bestelbusje die haar niet kan inhalen. Ik wijk uit met mijn fiets naar de stoep. Ik vind het heel dapper dat zij zich nog zo door de stad begeeft. En tegelijkertijd vind ik het raar dat ik dat dapper vind. De stad is van iedereen en zou voor iedereen toegankelijk en veilig moeten zijn.

Deze maand was ik in Riga (Letland) voor een bijeenkomst van Europese belangenorganisaties voor lesbische vrouwen, homomannen, biseksuelen en transgenders (LHBT’s). Elk jaar weer zie je de vreugde van de activisten uit bijna 50 landen als zij elkaar treffen om een paar inspirerende dagen samen door te brengen. Maar tegen het einde van de conferentie voel ik spanning opkomen.

Of het nou toeval is of niet, maar de afgelopen weken ben ik regelmatiger kinderwerkers tegengekomen. In levenden lijve en als beroepsgroep. En om verschillende redenen. Bijvoorbeeld omdat ik gevraagd ben met een groep kinderwerkers te werken aan hun perspectief in het nieuwe jeugdstelsel. En omdat ik mee mag denken over het programma voor de 10e Kinderwerkersdag op 3 november aanstaande.