Loskomen van een milieu zoals waar ik vandaan kom, ligt niet voor de hand. Wat heeft gemaakt dat ik hier toe in staat was? In eerste instantie het verlangen naar een ander of beter leven. Dat verlangen was zo sterk dat er voor mij geen andere weg was die ik kon gaan.

In een persbericht over de Staat van het Bestuur lees ik dat in 94% van de Nederlandse gemeenten burgerinitiatieven worden ontplooid die bijdragen aan sociale samenhang. Blijkbaar zijn er dus meer dan twintig gemeenten waar geen enkele burger iets met en voor anderen onderneemt.

Kent u ze ook? Al die ongeorganiseerde vrijwilligers die zomaar los lopen in de samenleving? Die mensen die van alles voor anderen doen, zonder dat duidelijk is wie dat precies zijn? Die geen overeenkomst hebben ondertekend, een VOG hebben afgegeven of reiskosten declareren. Die zomaar te pas en te onpas wat voor anderen betekenen. Gewoon omdat ze dat goed lijkt om te doen. U kent ze vast wel. Dat zooitje ongeregeld.

Mijn eerste blog bijna een jaar geleden ging over een oudere, reislustige mevrouw. In bedekte termen liet zij vallen dat ze zich wel eens eenzaam voelde en behoefte had aan vrienden, vooral als ze niet in het buitenland verbleef. In dat stuk schreef ik dat ik me voor nam nog eens bij haar aan te bellen. Dat heb ik gedaan. Twee keer denk ik. Ze was niet thuis of deed niet open. Ook heb ik haar meerdere malen uitgenodigd voor een activiteit. Ze kwam niet.

Beste lezers, u heeft een aantal maanden niets meer van mij vernomen. Daar had ik zo mijn reden voor. Dat had onder andere te maken met een relatief groot aantal overlijdens in mijn privésfeer. Ik kreeg op bepaald moment het gevoel dat ik een abonnement op de dood had.

Email … iedere ochtend een volle mailbox wegwerken. Collega’s en leidinggevenden die via de mail werk bij u dumpen. Of wat te denken van de stortvloed aan nieuwsbrieven en vooraankondigingen van studiedagen en congressen. Komt dit u bekend voor? Laat u niet langer meer terroriseren en kom in actie.

Deze week is de "Week van de Sociale Technologie". Het is geen week voor techneuten. Het is een week voor sociale professionals. En misschien wel speciaal voor professionals die een beetje bang zijn voor de techniek. Er zijn allerlei leuke activiteiten om te ontdekken hoe sociale technologie jou in je werken met klanten kan helpen.

Kwispelend kwam de herdershond mij tegemoet. Als je weet dat ik erg bang ben voor honden, begrijp je vast dat ik me erg welkom voelde bij boerderij de Vosheuvel maar toch met wat schroom het erf betrad.

De afgelopen weken is de ouderenzorg en specifiek de kwaliteit ervan veelvuldig in het nieuws geweest. Iedere betrokkene en ook de politiek heeft wel ergens een bericht gepubliceerd dat het zo echt niet langer kan.

Heeft u ze al gezien, die spotjes op TV over de veranderingen vanaf januari? We zien mensen die zorg nodig hebben en daarbij geholpen worden door een wijkverpleegkundige in de buurt. Natuurlijk ontbreekt ook de familie niet in deze reclamespotjes. Een ondersteunende partner die meehelpt waar hij kan. Ik zie lieve mantelzorgers, fijne buren, zorgende familieleden die in harmonie voor elkaar zorgen. Niets om je zorgen over te maken als je met een chippie op de bank zit. One big happy society. Maar hoe reëel is dat?