Een jaar wonen we nu in onze nieuwe buurt. En precies zo lang heeft het geduurd voordat ik mijn sleutel aan onze buren gaf. Nu voel ik opluchting. Stel dat ik mijzelf buitensluit? Dan kan iemand mij binnenlaten. Maar waarom heb ik hier een jaar mee gewacht? Aan mijn buren ligt het niet. Ze passen op het huis als iemand op vakantie is. Ik denk dat we zo lang gewacht hebben omdat wij nog geen echt onderdeel waren van de buurt.

Wie in de sociaal werk organisaties leveren het belangrijkste werk? Zijn dat de bestuurder, de manager, de controller, die vaak tussen organisaties onderling zo inwisselbare functies, of is dat de sociaal werker die contact maakt met overlast gevende, naar criminaliteit neigende, hangjongeren, die een weg in het bureaucratische oerwoud baant rondom het multiprobleemgezin, die in de gaten heeft wanneer de situatie van de man met psychiatrische problemen verergert? Het antwoord is niet zo zwart-wit als de vraag suggereert.

Gisteren realiseerde ik mij dat ik al dertien avonden alleen thuis op de bank zit met mijn kinderen. Op-eens kreeg ik het Spaans benauwd: word ik eenzaam? Ik moet aan preventie doen want anders gaat het mis met mij. Gelijk schoot ik in de actiestand en meldde me aan voor Tinder. Maar doe ik daar wel goed aan? Helpt Tinder tegen eenzaamheid?

Toen president Trump vorige zomer ouders van hun kinderen scheidde aan de grens met Mexico, was het protest niet van de lucht: wreed, niet in overeenstemming met rechtvaardigheid en fatsoensnormen. De reden verschilt natuurlijk, de intentie zeker, maar in principe willen we hetzelfde doen met de kinderen uit IS-gebieden.

Jaren geleden begon mijn zorg hier voor een hardnekkig open been. Het been is al lang dicht, maar mijn zorg is gebleven. Mijn zorg om haar en nu ook om hem. Zorg om hun toekomst. Hoe moet het met haar als hij niet meer kan? Hij weet het ook en denkt aan niets anders.

Er zijn bibliotheken volgeschreven over beleid en beleidsevaluatie. En dan heb ik het nog niet over al het wetenschappelijk effectonderzoek naar beleid dat gedaan is, nationaal en internationaal. We weten heel veel. Maar hoe vaak hebben (nemen? krijgen?) we de tijd om daar eens goed in te duiken als we beleid maken?

Dag in dag uit zijn professionals bezig om een ‘duurzame positieve verandering voor mensen in een kwetsbare positie’ te bereiken. Nu mikken ze vooral op de gebruikelijke kwetsbaren: ouderen, eenzamen, mantelzorgers, slachtoffers van geweld. Steeds meer krijg ik daarnaast te maken met een groep die niet kwetsbaar oogt, maar die wel degelijk onze aandacht nodig heeft: de millennials.

Er is geen argument meer waarom er geen aandacht voor digitalisering in het sociaal domein zou zijn. Integendeel. Sociale professionals in Nederland kunnen een belangrijke rol spelen en nieuwe kansen benutten. In deze blog geef ik je negen urgente redenen waarom in 2019 een professionele visie op digitalisering van sociaal werkers en hun organisaties gevraagd wordt.

Het idee was dat door te werken aan informele netwerken, aan zelfredzaamheid, aan ’er zijn’, aan bestaanszekerheid er minder beroep gedaan zou worden op duurdere hulp. Het tegendeel blijkt. En het lijkt een vicieuze cirkel: door niet te investeren in welzijn, neemt de vraag naar duurdere tweedelijnszorg toe. Waarna er weer bezuinigd moet worden op, jawel, welzijn.