Mijn zus is een meester in het verbloemen. Waar anderen hard aan de bel trekken als hen iets mankeert, kan mijn zus het voor zich houden. Daarmee bedoel ik niet dat zij bewust anderen op een dwaalspoor zet, het gaat bij haar vanzelf. Het is een soort overlevingsmechanisme. ‘Als ik het niet noem, bestaat het niet.’ Zoiets. Of, misschien, past mijn zus zich gewoon makkelijk – en woordeloos - aan nieuwe omstandigheden aan?

Empowerment kan misschien een 'kapotgeschreven' term zijn geworden, dat bekent nog niet dat het geen wonderlijke werking kan hebben, vindt ervaringsdeskundige Hans van Eeken.

Een jonge man uit Zeeland belt me, Lucas* heet hij. Of ik een geschikte woonplek weet voor hem. Lucas heeft autisme, is in behandeling voor zijn psychosen en wil graag op zichzelf gaan wonen. Hij is het wel zat bij zijn overbezorgde ouders. En zij zien hem eigenlijk ook liever vertrekken, ze worden een dagje ouder.

In Nederland kampen ongeveer 1,4 miljoen huishoudens met problematische of risicovolle schulden. Dat zijn zo’n 3,1 miljoen volwassenen en kinderen die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen. De schuldhulpverlening worstelt met een duivels dilemma: Wie moeten voorrang krijgen? Mensen die al tot over hun oren in de schulden zitten of mensen bij wie dat nu nog te voorkomen is?

Wijkteams zijn de sleutel in de stap van transitie naar transformatie. Een nieuwe sleutel die wonderlijk genoeg soms al stroef en roestig lijkt. Hoge caseload, te veel individuele hulpverlening, te weinig oog voor collectieve voorzieningen, te weinig mandaat, te weinig burgerkracht. Wat de wijkteams dus des te interessanter maakt.

Onlangs vroeg een vriendin mij of ze 150 euro kon lenen. Ze was net verhuisd en de toeslagen waren nog niet op orde, waardoor ze de borg voor haar nieuwe woning niet kon betalen. Zonder na te denken, maakte ik het bedrag over. Ik weet namelijk dat een kleine schuld al snel tot grote problemen kan leiden.

Mijn oren flapperen. Wat hoor ik nu? ‘Sommige studenten krabbelen net op na een burn-out en hebben extra begeleiding nodig’, stelt mijn collega doodernstig. Opgebrand? Nu al, op je negentiende? Ze kijken er niet van op, bij de hogeschool waar ik sinds kort een aantal uren in de week lesgeef.

Hans Versteegh is blij met de commissie Digitale toekomst, die gaat onderzoeken welke kennis en controle nodig is om de digitalisering van de maatschappij te volgen en bij te sturen. Hij heeft zelfs al een paar ideeën voor de commissie.

De 'geldmaatman' in het viraal gaande dumperfilmpje legt volgens Piet-Hein Peeters de vinger op de zere plek. Zeker als het gaat over het raakt-me-niet-beleid in het sociaal domein. Wil de overheid kwetsbare mensen helpen of problemen slechts beheersbaar houden?