Aangezien mijn zoektocht naar een baan als maatschappelijk werker nog niet zijn vruchten heeft afgeworpen ben ik met ‘frisse tegenzin’ aan de slag gegaan in de thuiszorg. Inkomentechnisch hoognodig maar gelukkig niet het meest verantwoordelijke werk waardoor ik ondertussen verder kan zoeken naar een baan in de rol van maatschappelijk werker. Maar goed, het blijft natuurlijk schoonmaken.

Politieagenten dragen zwarte ‘pink ribbon’-strikjes om uit te drukken dat geweld tegen agenten écht niet kan. Er worden stille tochten georganiseerd tegen zinloos geweld. Lieveheersbeestjes op stoeptegels drukken uit dat we wat vredelievender met elkaar moeten omgaan. Desondanks neemt het geweld toe, ook tegen verpleegkundigen en verzorgenden.

Je kunt geen vakblad of website openen zonder de term Welzijn Nieuwe Stijl tegen te komen. Het windje wat enige jaren geleden begon te waaien begint uit te groeien tot een storm. Ik krijg er wel buikpijn van als ik hoor dat daarbij, opnieuw, te vaak gerefereerd wordt aan zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid. De uitwerking van de Wmo heeft inmiddels laten zien dat wij, maar vooral zij, het daarmee niet redden.

Onlangs sprak ik een directeur van een kinderopvangbedrijf. Wij hadden het over de bezuinigingen op de kinderopvang. En ook over de inhoud en de toon van het debat dat die bezuinigingen in politiek en media teweeg hebben gebracht. Stoppen vrouwen met werken door het verhogen van de eigen bijdrage? Dat is het belangrijkste issue.

De interviews met sociaal psycholoog Arjan de Wolf (‘Gesloten deuren voeden radicalisering’) en kinderwerker Lies Leen (‘Mijn hart ligt gewoon bij kinderen’) laten zich lezen als een probleembeschrijving en -oplossing.

Het kabinet Rutte is deze week echt begonnen. Dus ook de nieuwe minister van Volksgezondheid Welzijn en Sport, mevrouw Schippers. In een van haar eerste interviews gaf de minister aan dat bezuinigingen en premiestijgingen in de zorg nodig blijven vanwege de vergrijzende bevolking.

Het was toen Joop Kools bij de brainstorm welzijn 2.0 zei: 'we zouden veel meer kunnen leren van het MKB', dat ik me realiseerde hoe bijzonder deze opmerking was en ter plekke besloot deze blog hieraan te wijden.

Heerlijk, afgestudeerd! Na vier jaar studeren aan de Hogeschool InHolland te Utrecht, heb ik mijn studie maatschappelijk werk en dienstverlening met succes afgerond. Met een hbo-diploma MWD en mbo-diploma Sociaal Pedagogisch Werk op zak, en de nodige werkervaring in de zorg, is het tijd om aan de slag te gaan als maatschappelijk werker. Er vanuit gaande dat dit ‘zo gepiept’ zou zijn had ik een maand uitgetrokken voor actief zoeken en solliciteren.

Het is te mooi om waar te zijn. Er is geld voor het werven van 12.000 gezondheidszorgers voor de ouderenzorg. Dat is goed nieuws. Het slechte nieuws is dat eigenlijk niemand weet waar het blik te vinden is dat we open kunnen trekken en waaruit die professionals tevoorschijn komen.

Pubergedrag lijkt op steeds vroegere leeftijd te beginnen. Lichamelijk, maar ook geestelijk. Een welzijnswerker heeft geen invloed op die ontwikkeling, maar moet daar wel rekening mee houden. Waar je als kinderwerker een jaar of 10 geleden nog lekker kon knutselen met 10 tot 12-jarigen, wordt dat nu als 'saai' en 'stom' gezien. Zij willen hetzelfde als oudere tieners.