Vorige week sprak ik Eva, die deze zomer getrouwd is met de liefde van haar leven. En juist op de trouwdag in juli regende het niet! Eva vertelde dat zij bij het in ondertrouw gaan een huwelijksambtenaar moesten kiezen. Bij de beschrijving van een paar ambtenaren stond vermeld dat die ‘alleen huwelijken tussen man en vrouw sloten’. Dat was slikken, want Eva trouwde niet met Victor, maar met Vicky. Uiteraard bladerden zij verder en kozen een andere ambtenaar, maar zo’n kille mededeling, zwart op wit, voelde raar. Voor Eva’s gevoel klopte er iets niet.

Dementie verandert zowel mijn moeder als de mensen in haar omgeving. Sommigen durven haar niet meer te bezoeken, anderen komen wel, maar weten zich geen houding te geven, enkelen praten zelfs met haar als was ze een peuter. Met als gevolg dat mijn moeder nors weg loopt en de ander zich hevig verontwaardigd voelt.

Op vrijdag 5 augustus jl. stond een stukje in de Volkskrant onder de titel ‘Normaal gedrag als ziek in psychologenhandboek’ over DSM vijf, dat over niet al te lange tijd gaat verschijnen. Even voor de duidelijkheid; DSM oftewel Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, is zo’n beetje de bijbel van de psychiatrie.

In het hol van de leeuw stak ik een paar jaar geleden mijn hand op toen er gestemd moest worden over de beloningscode voor zorgbestuurders. Er moest, zoals dat vaker gebeurt, voor of tegen gestemd worden bij de ledenvergadering van de Nederlandse Vereniging van Zorgdirecties. Ik stemde tegen, dat zal u niet verbazen.

Ik ben nog maar “koud” terug van een reis door Laos en Vietnam en de deadline voor mijn blog dwingt me om achter mijn computer plaats te nemen. Voor mijn vertrek was ik nog druk bezig met de positie van zwerfjongeren in Nederland. Daarnaast had ik net een opdracht afgerond die betrekking had op het signaleren van problemen bij huurders door servicemedewerkers van een woningstichting. Artikelen omtrent bezuinigingen in de welzijn- en zorgsector vlogen me om de oren. En dan opeens bevind ik me in Zuid Oost Azië, een compleet andere wereld.

Het einde van de zomervakantie nadert. Dure Audi’s, BMW’s, Volkswagens en Mercedessen rijden weer vaker door de straten van Rotterdam. Hoe armer de wijken, hoe meer van dat soort auto’s je kunt spotten.

Bijna elk door de overheid in het leven geroepen participatieclubje, platform of commissie in Nederland heeft er een. De buurtburgemeester. Zurige mannen van boven de zestig. Vastgekleefd aan het pluche. Die uit naam van de leefbaarheid elk democratisch proces frustreren in hun zoektocht naar kruimeltjes macht en aandacht. De nachtmerrie van hen die oprecht geloven in burgerparticipatie.

‘Leen nu geld tegen de allerlaagste rente!’ Ik luister naar de autoradio tijdens een vakantie in de Verenigde Staten. Het reclamespotje is nog niet afgelopen of een nieuw spotje begint: ‘herfinancier nu je schulden en bespaar!’. Je voelt op je klompen aan dat je deze bedrijven beter niet kunt bellen. Maar genoeg mensen zullen uit wanhoop de telefoon pakken en daarmee hun situatie verslechteren. Eigen schuld, dikke bult?

Het zal niet lang meer duren voordat ook welzijnsorganisaties en hun diensten en misschien zelfs wel hun medewerkers met een beoordeling op het internet staan. Welzijnsorganisaties doen er goed aan om deze ontwikkelingen te volgen en zich hiervan bewust te zijn.

Wie heeft het niet over het pensioenakkoord? Het is het gesprek van de dag, week, maand, jaar en zo zal nog wel even door gaan. Soms niet gehinderd door enige kennis heeft iedereen er een mening over. Een eigen mening en dat maakt de discussies zo moeilijk.