Hebben buitenlandse ouderen andere zorgbehoeften dan Nederlandse ouderen? Een mevrouw vertelt over haar idee om een verzorgingshuis voor Hindoestanen te starten. Een man vertelt over zijn idee om een zorgboerderij voor Turkse ouderen te starten. In de discussie over nut en noodzaak van doelgroepbeleid kom ik bij elke belanghebbende een helder standpunt tegen.

Vanochtend zei Robert het nog: 'maar het gaat wel om mijn baan!'. Is dit dan de schop onder de kont die we nodig hebben? Ik ben lekker op dreef: onlangs al de 'wake-up call' en nu de 'schop onder de kont'. Maar zonder twijfel of greintje flauwekul ben ik ervan overtuigd dat welzijnswerkers meer ondernemend moeten worden.

Wat valt er nog te reageren op de kabinetsplannen zoals gepresenteerd op Prinsjesdag? Wat valt er nog toe te voegen aan de lawine aan reacties, analyses, meningen, protesten en loftuitingen? Ze slaan me dood, er vormt zich nog nauwelijks een gedachte in mijn hoofd.

In Den Haag heeft MOOI - in samenwerking met de gemeentelijke Dienst Sociale Zaken - een pilot uitgevoerd rond participatie. In een korte periode werden 120 uitkeringsgerechtigden uit het ‘granieten’ bestand naar ons verwezen. De pilot was er op gericht deze mensen toch tot participatie te bewegen. Dat is met 84 mensen ook gelukt (met wat meer tijd was 100 haalbaar). Ze zijn cursussen en opleidingen gaan volgen, vrijwilligerswerk gaan doen en een aantal hebben een zelforganisatie opgezet.

Op kampeervakantie in Frankrijk. Het weer is goed, de zon schijnt in Bretagne. De rivier is mooi: ottertjes en beverratten zwemmen voor ons langs. Het strand is prachtig: helder met rotsen en hoge golven. Dankzij een ‘dakding’ kunnen we met z’n vijven nog steeds zonder aanhangwagen reizen. Tevredenheid alom. Gelukkig is de Telegraaf er dan nog om ons bij het chagrijn van de dag te houden en te informeren over de sport.

Ik ben een ramp in vergaderen. Ik word een ongericht projectiel wanneer het mij te lang duurt. In korte tijd moet een overvolle agenda afgehandeld in gestructureerde vorm. Na anderhalf uur zit mijn hoofd vol, mijn hersenen lopen over van nieuwe ideeën, opvattingen en verbanden die ik zie tussen de agendapunten.

Aan de vooravond van Prinsjesdag is het niet zo moeilijk onderwerpen te bedenken voor een blog. Terugkijkend op de ambities van vorig jaar moet ik constateren dat er nog weinig terecht is gekomen van de plannen van dit kabinet om de gezondheidszorg nieuwe impulsen te geven. Althans als je onder nieuwe impulsen verstaat dat het met nog minder moet.

Lodewijk Asscher, wethouder Jeugd, Onderwijs en Financiën in Amsterdam, luchtte begin deze maand zijn hart richting het kabinet. Zijn kritiek was stevig en richtte zich in het bijzonder op de verschillende bezuinigingsmaatregelen van het kabinet die vaak op dezelfde groepen van toepassing zijn.

Op 5 oktober gaan we tijdens het Welzijnsdebat debatteren over de waarde van Welzijn. Goed initiatief. In tijden van schaarste wordt de vraag naar waarde actueel. Als je ieder dubbeltje moet omkeren wil je zeker weten dat jij jouw dubbeltje uitgeeft in ruil voor maximale waarde.

Geen dag deze maand waarnaar meer wordt uitgekeken dan de Derde Dinsdag. Helaas niet altijd met positieve gevoelens. Het Kabinet heeft de voorbije maanden al aangekondigd waar en hoe er ongeveer bezuinigd zal worden. Zoals altijd zullen de media vlak voor de gevreesde Dinsdag de eerste bijstellingen en veranderingen in de plannen publiceren. Deze keer weten we dat de marges waarbinnen geschoven kan worden klein, zo niet nihil zullen zijn.