Ton van Elst schreef het weblog Lastige bewoners. Het lukte me niet daarop een korte reactie achter te laten en dus, ongebruikelijk, via mijn weblog de vragen en opmerkingen die ik heb. Ton gebruikt de term moeilijk bereikbare bewoners in verband met zijn buurvrouw. Hij vermoedt dat een bezoek door welzijnswerk geen succes zal zijn.

Naast mij woont een oude mevrouw, zij woont er al jaren en ik zie haar af en toe langs schuifelen. De gordijnen zijn meestal dicht, ik heb het idee dat zij het huis niet meer onderhoudt. Ik weet echt niet hoe het met haar gaat. Ik weet ook niet of er iemand is die zich om haar bekommert. Ik zie af en toe, denk ik, een familielid aanbellen. Ik weet niet of mijn buurvrouw al van de Wmo weet en of zij wel eens bezocht wordt door een welzijnswerker. Ik vermoed dat dat geen succes zal zijn.

In Amsterdam vroegen welzijnswerkers de afgelopen week samen met de bond steun voor hun goede werk onder het motto Hart voor de Stad. Op twitter zag ik de volgende tweet voorbij komen van @benhoogendam:

Big Society, het overheidsidee uit Groot Brittannië voor burgerkracht en burgerinitiatieven overspoelt Nederland. Gefascineerd door de enorme beweging die dit veroorzaakt onder professionals heb ik het vliegtuig genomen en professionals geïnterviewd aan de andere kant van de Noordzee.

De titel van een van mijn favoriete songs What’s Going On, is zeer van toepassing op het werkveld waarin ik me begeef. Het is enige tijd geleden dat ik een column heb geschreven. Er gebeurde zoveel in welzijnsland dat ik het allemaal op me af heb laten komen om vervolgens proberen te zien wat er gebeurt.

Hoeveel uur per dag bent u bezig met uw email? Eén Uur? Twee, drie, vier uur? Amerikaans onderzoek wijst uit dat kenniswerkers (en dat ben ik) een kwart van hun tijd met mails bezig zijn. En de helft van de Amerikaanse ambtenaren de helft van hun werkdag. Dit stond eind april in een artikel in de NRC. In 2010 kostten al die mails de Amerikaanse economie 1.000 miljard dollar aan verminderde productiviteit. Dat is 1 biljoen. Het begrotingstekort van de VS is 1,5 biljoen. Probleem opgelost? Of denk ik nu te simpel?

Ik woon in de polder, ik loop hard door de polder, ik werk in de polder. Er valt niet aan te ontkomen hoewel de discussie over het polderlandschap wordt gevoerd. Het is een vreemde tijd. Economische crisis, een demissionair kabinet en de pensioendiscussie om maar wat thema’s uit het huidige tijdsbeeld te noemen.

Van 2005 tot 2008 was ik als professioneel buurtbewoner, samen met een wijkmanager van de gemeente en een opbouwwerker, initiatiefnemer van een project in een Amersfoortse buurt. Het project wilde grensoverschrijdend gedrag van de jeugd een halt toeroepen.

De hamvraag lijkt op dit moment: ‘Hoe krijg je burgers mee in zorg en participatie? Vooral voor professionals en beleidsmakers. Voor mij zit er nog een vraag tussen: Hoe krijg je de reflexen uit het denken en werken van vrijwilligers die al jaren betrokken en actief zijn?

Op momenten dat je een groots idee krijgt, uit wil breken, een ingrijpend besluit wilt nemen gebeurt het: doe maar kleine stapjes... De methode van de kleine stapjes is zeer zeker zinvol. Zeker als je berg op moet. Tegelijk zie ik ook dat de methode ons tegenhoudt. Ons klein houdt.