Wat betekent zelfregie eigenlijk in Welzijn Nieuwe Stijl? Hoe gaat dat in de praktijk? Ik kom bij veel welzijnsorganisaties en gemeenten over de vloer om hen te adviseren over het inrichten van de organisatie. Welzijnswerkers moeten ‘anders’ gaan werken in het kader van meer zelfregie en zelfredzaamheid van burgers. Bij een serie trainingen in een gemeente ontmoette ik Annemiek.

Eieren tegen je raam, nageroepen worden zodra je je huis verlaat, gevolgd worden als je met je hond een blokje omgaat. In Utrecht pikte een mannenstel het niet. En toen politieke maatregelen uit leken te blijven, stapten ze naar de media. In andere gevallen houden homoseksuele slachtoffers vaak hun mond; de daders weten immers waar ze wonen.

Het was in Berlijn dat ik mij weer bewust werd van die benauwende lucht: spruitjeslucht. De eerste keer dat ik spruitjeslucht rook was na terugkomst uit Schotland. Tien jaar later rook ik het bij terugkomst uit Istanbul. Elke keer rook ik het na fantastische ervaringen in het buitenland en weerzien met Holland.

In het gekrakeel over wat burgerkracht nu precies is, door wie het wordt gestimuleerd en door wie het wordt getorpedeerd, gaan kennelijk alle remmen los. Het heeft inmiddels meer van een antieke godsdienststrijd dan van poging om langs sociologische en/of historisch wetenschappelijke analyse dit modewoord handen en voeten te geven. Maar dat lukt niet zolang de adepten van dit containerbegrip er impliciete inhouden/betekenissen aan koppelen, die vertroebelend werken.

Een ochtendkrant en tvprogramma berichtten eind maart dat er in Amsterdam ongeveer tachtigduizend inwoners in eenzaamheid leven. Dat zou het Rode Kruis hebben gemeld. Het was daags na het nieuws dat de heer Gebhard in zijn woning in de hoofdstedelijke Diamantbuurt was gevonden. Hij was al twee jaar dood, niemand had hem al die tijd gemist. Dat is wel het toppunt van eenzaamheid. Of moet ik zeggen dieptepunt.

Ik ben Tweede Kamerlid af. Het was geen straf maar een voorrecht om volksvertegenwoordiger te mogen zijn. Toch wilde ik graag voorzitter worden van mijn partij, de Partij van de Arbeid. Ik ben lid van de partij omdat ik sta voor haar idealen. Het bestrijden van onrecht in de samenleving. Een doel waar we al 100 jaar voor staan.

Er is veel over te doen, de nieuwe beroepenstructuur verpleging en verzorging in 2020. Het lijkt alsof het dringend noodzakelijk is de structuur en inhoud van het verpleegkundige en verzorgende vak te veranderen; omdat de gezondheidszorg nu eenmaal verandert.

Omringd door akkers, nog niet vervuild door hoogbouw of ingewikkelde verkeersknooppunten, zie ik in het land het dorpje al liggen. Het dorp naderend zie ik her en der boerderijen, op het land wordt gewerkt. Veel vee staat er nog niet buiten, daarvoor is het nog iets te vroeg in het jaar. Via een bijna lege toegangsweg kom ik vanzelf in het centrum van het dorp, de kerktoren als wegwijzer.

Alarmerende berichten in de media over de gevolgen van het verhogen van de eigen bijdrage voor psychiatrische patiënten voor hun behandeling. Meer dan de helft van de psychiatrische patiënten weigert behandeling of overweegt te stoppen. Dit blijkt uit een enquête van het Landelijk Platform ggz.

Welzijnswerk is vergelijkbaar met de banksector of de bouw. Om de zoveel jaar ontstaat er gekrakeel. Dan doet het veld een rituele dans waarin zij plechtig beterschap belooft. Er komt vervolgens een bezuinigingsronde, bobo’s verzinnen een nieuwe naam voor precies hetzelfde werk en schouderophalend gaat de beroepsgroep over tot de orde van de dag.