Het was vorige week op televisie themaweek ‘Hoezo armoede’. Een mooi initiatief waarop ik met dit blog wil aansluiten. Ik ga het hebben over bedelen. Ik was - heel decadent vrees ik als ik het over armoede heb - een weekend met mijn vrouw in Milaan. Prachtige stad, maar ik raakte in de loop van het weekend in toenemende mate geïrriteerd over de enorme hoeveelheid bedelaars.

Om achterstanden aan te pakken moet je niet alleen reageren op bewoners die zich melden met problemen, maar is het goed om proactief en preventief te werken. Hiervoor heb je wel bepaalde informatie nodig. Ik ben als informatiemanager bij SEZO, een maatschappelijk dienstverlener in Amsterdam Nieuw-West, betrokken bij de ontwikkeling van een tool die bepaalde trends kan voorspellen.

De sprekers tijdens het Wmo praktijkcongres zeiden het op verschillende manieren. Bij alle prachtige en inspirerende praktijkvoorbeelden die werden gepresenteerd kwam het heikele punt steeds weer op die professional die nu echt om moet. Hans Roskam, bestuurder van Stichting MOOI, zei: ‘Veel professionals snappen niet wat er in Welzijn Nieuwe Stijl van hen wordt verwacht.’

Mooie term: burgerbetrokkenheid. En geheel in de lijn die de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR), met Pieter Winsemius als ‘wijkgodfather’, de laatste jaren voorstaat. ‘Vertrouwen in burgers’ is een helder en inspirerend onderzoek dat op geen enkele sociale opleiding mag ontbreken.

Het regeerakkoord laat mooie plannen zien voor verpleegkundigen en verzorgenden, maar voegt de rekening er direct bij. En deze rekening valt zwaar op de maag. Natuurlijk is het goed te weten dat Rutte II ervoor wil zorgen dat mensen in het primaire proces van de zorg weer trots moeten kunnen zijn op hun werk en zich gesteund weten door hun leidinggevenden. Maar dan moet het loongebouw wel zo in elkaar zitten dat echte vakmensen voor promotie niet hoeven vluchten in managementfuncties.

Gisteravond had ik een schrijversblok, normaal heb ik dat niet, maar het overkwam me zomaar. Ik vroeg via twitter of iemand een actueel zorg-onderwerp wist. Ik wist niet wat me overkwam. Binnen een paar minuten had ik wel voor 10 blogs materiaal. Ik wist wat me te doen stond: Een zorg top tien samenstellen, zonder commentaar. Want het zegt genoeg. Het is de week van de reflectie, dus politiek Den Haag, doe er je voordeel mee, want Nederland is bezorgd.

HBO studenten opleiden is wat ik doe. Zij willen maatschappelijk werker of sociaal pedagogisch hulpverlener worden, maar kunnen wij straks op hen bouwen in het complexe werkveld? Nieuwsgierig naar wat hen beweegt geven zij tijdens colleges hun mening over sociaal werk. Ook u kunt daarvan genieten.

Laatst hoorde ik natuurkundige dr. Mark Mieras boeiend vertellen over een vliegdekschip. 4000 mensen zorgen ervoor dat zo nodig 4 vliegtuigen per 90 seconden kunnen opstijgen voor het uitvoeren van hun missie. Elke fout kan een catastrofe opleveren.

Ik kom in en buiten mijn werk steeds meer ouders tegen die als het gaat over opvoeding zenuwachtig gaan schuiven op hun stoel. In die gesprekken gaat het steevast om de pogingen van ouders voeling te houden met hun tienerkroost, terwijl ze gelijktijdig aangeven dat de contactmarges zo smal zijn geworden.

Kinderen die in een moskee wonen. Ik lees het deze week in de krant en verbaas me. Voor mij is dit een nieuw fenomeen, voor u? Kinderen die van maandag tot vrijdag in een moskee internaat wonen, daar streng gelovig worden opgevoed en dagelijks naar het regulier onderwijs gaan. Eenmaal thuis bidden ze zes maal op een dag en als ik de NRC moet geloven, bidden ze ook om 3 uur ’s nachts. Voor mijn gevoel niets mis mee, dat bidden. Om drie uur ’s nachts opstaan om te bidden lijkt mij echter geen gezond ritme voor een kind.