Op 1 juli 2013 is het dan eindelijk zo ver. Met een slag om de arm, dat wel. De wet die de meldcode huiselijk geweld en kindermishandeling voor organisaties verplicht stelt, zou oorspronkelijk al op 1 januari 2011 worden aangenomen. Door kabinetscrises en uitstelgedrag is de verwachte datum van inwerkingtreding met twee jaar vertraagd. En om het nog bonter te maken: het idee voor het verplicht stellen van een meldcode, stamt al uit 2008.

‘Komen er ook vrijwilligers?’ De ambtenaar van de kleine gemeente in het midden van het land (23.000 inwoners, drie kernen) kijkt me verrast aan. ‘Oh. Ja. Goed idee wel, eigenlijk.’ Hij organiseert een brainstorm ter voorbereiding op een nieuw beleidsplan over vrijwillige inzet. Of ik een inleiding wil verzorgen.

Tijdens een kwaliteitsonderzoek naar het speeltuinwerk in Utrecht, kom ik op een zaterdagmiddag langs bij speeltuin Bankaplein, op de grens van de Utrechtse wijk Lombok. Het is de werkplek van René Kronenburg.

Ik ga in dit laatste blog van het jaar niet terugblikken. Ik zou dan 5000 woorden nodig hebben. Onlangs had ik een gesprek over ‘ons’ welzijnswerk, over hoe het is en hoe zou het moeten. Welzijn is in ontwikkeling ten slotte. Ik zal mijn visie hierop samenvatten waarbij ik mij vooraf maar vast excuseer voor mijn botheid en soms kort door de bocht vlieg.

Met stijgende verbazing las ik het artikel: Gij zult uw kind belonen van Gabriëlle Jurriaans in NRCnext. In haar betoog heeft zij het over Triple P, een methodiek voor opvoedingsondersteuning afkomstig uit Australië.

Eigenlijk waren we het helemaal niet zo oneens met elkaar. Het vuurwerk wat ik verwachtte over de nieuwe beroepenstructuur voor de verpleging en verzorging in 2020 bleef uit tijdens de paneldiscussie op de Nursing Experience.

Soms weet ik niet door welke bril ik moet kijken. Mijn bril met glazen die goed zijn voor veraf? Of toch maar mijn leesbril voor dichtbij, waarmee ik de kleine lettertjes kan lezen.

In ons hoog geïndustrialiseerde land, waar de kosten voor welzijn en zorg de pan uit rijzen moet de consument wennen aan het idee dat gezondheid en zorg duur betaald artikelen zijn geworden. Zo kampt meer dan een kwart van onze bevolking met één of meer chronische kwalen.

Steeds meer mensen komen in de problemen. Landelijk wordt gesteld dat 80% van mensen met een probleem zich zelf wel redt, 15% heeft tijdelijk regieverlies en 5% structureel. Als maatschappelijk dienstverleners zijn wij er voor de groep waarbij sprake is van tijdelijk regieverlies. In een stad als Haarlem waar zo’n 150.000 mensen wonen, is dat een behoorlijk aantal. Helaas zie ik dat onze klantengroep vaak moeilijk hun weg vinden in de weg in de wet- en regelgeving.

Gemeenten zijn zich volop aan het voorbereiden op de transitie van de jeugdzorg. Vanaf 2016 gaan de taken, bevoegdheden en middelen voor de zorg voor jeugdigen over naar gemeenten. Het gaat dan om Bureau jeugdzorg, geïndiceerde jeugdzorg, jeugd GGZ en de zorg voor licht verstandelijk gehandicapten. Gemeenten krijgen daarmee de verantwoordelijkheid voor de zorg voor jeugdigen en gezinnen in brede zin, preventie, zorg bieden én beschermen. En voor dit laatste, de bescherming van kinderen, zie ik helaas nog weinig aandacht.