In juli 2013 nam ik deel aan het landelijke congres Alcoholbeleid 3.0. Binnen K2 ben ik namelijk betrokken bij het regionale alcoholpreventieproject Laat je niet flessen. Tijdens het congres koppelden regionale projecten terug hoe hun projecten de afgelopen jaren zijn gelopen. En natuurlijk kwam de nieuwe Drank- en Horecawet aan bod die op 1 januari dit jaar is ingegaan. Ik nam deel aan een workshop gericht op het alcoholpreventieproject in de Achterhoek, waar ik ben opgegroeid. Zeer benieuwd schoof ik aan, want ik herinner me niets van een regionale campagne!

Na vier jaar wonen op de eerste verdieping ben ik twee weken geleden naar de begane grond verhuisd. In hetzelfde pand. Tot mijn verrassing betekent dit dat ik ineens veel meer deel ben geworden van precies dezelfde buurt. Ik zie de mensen uit mijn straat langslopen, ik hoor ze met elkaar praten en ik begin ze nu al te herkennen.

Eerste lijn, anderhalfde lijn, tweede lijn, derde lijn, AWBZ, zorgverzekeringswet, POH-GGZ, CIZ, WMO, Zorgkantoor, zorgverzekeraar, Basis GGZ. Ik daag u uit, lezer van Zorg + Welzijn! Kunt u uw buurvrouw goed uitleggen wat er met deze termen bedoeld wordt? Ik in ieder geval niet, en ik sta nog wel met beide benen stevig in de GGZ-klei.

De zorg heeft omdenkers nodig, ook de GGZ. Inspirators die out of the box durven denken, er grootse ideeën op na houden en alles op alles zetten om die ideeën werkelijkheid te laten worden. Ik schreef al eens eerder over het inspirerende mantra van Google, dat alles 10 keer beter wil doen dan de concurrent. Nog zo’n inspirator is Coen van Veenendaal. Iemand die besluit dat hij binnen tien jaar van kanker een chronische ziekte wil maken.

Nederland gaat een nieuw tijdperk in waarin het afscheid neemt van de verzorgingsstaat en zal transformeren naar een ‘participatie samenleving’. Dit is samenvattend een deel van de troonrede die onze kersverse koning afgelopen Prinsjesdag uitsprak.

Nederland behoort tot de meest welvarende landen ter wereld. Dat komt onder andere omdat we al eeuwen internationaal gericht zijn. We staan open voor andere culturen, leggen makkelijk contact en als een ander een product maakt met een betere prijs/kwaliteit verhouding dan houden we niet vast aan ons eigen (te) dure fabrikaat. Alle economen weten dat die aanpak de basis is voor voorspoed. Daarom komt onze elektronische apparatuur uit het verre oosten, de kleding bijvoorbeeld uit Vietnam en de auto wellicht uit Duitsland.

De zomervakantie is ieder jaar het heerlijke moment dat wij als gezin voor een langere periode familie in Turkije bezoeken en deel worden van de lokale gemeenschap. In de dolmuş (de Turkse minibus die overal komt waar een grote bus niet kan komen) ontmoet ik een voormalig gastarbeider.

Met een eigen bedrijf sta je altijd in de actiestand… Op maandag een afspraak in Schiedam, dinsdag rijd je van Utrecht naar Amsterdam om via Leiden weer naar huis te gaan. In de auto bel je nog met een collega en ’s avonds probeer je, met de nadruk op probeer, jouw e-mail niet te openen. Kortom, actie alom. Maar soms is het ook goed om op even op je handen te zitten. Niet direct in de actietaxi, maar even afwachten en vooral kijken naar wat er gebeurt.

Ik hou niet zo van het debat. Ik ben niet zo van bla, bla, bla, maar meer van go, go, go. Toch zat ik er weer, bij het jaarlijkse Participatiedebat. En daar ben ik achteraf erg blij mee.

Een kijkje nemen bij de buren over de grens gebeurt in de zorg- en welzijnsector regelmatig. Europese programma’s en netwerken stimuleren deze internationale uitwisseling en bieden (financiële) ondersteuning. Veel professionals en vrijwilligers in de sector hebben ervaren dat leren van een andere organisatie, van vreemde collega’s of van een andere culturele context inspirerend werkt voor je eigen werkzaamheden. Maar door diezelfde buren bekeken wórden?