Overal om mij heen zie ik pilots rondom generalistisch werken opduiken. En meer dan eens zijn dit nieuw opgebouwde structuren waar mensen generalistisch moeten gaan werken. Wat mij vooral opvalt aan dit alles is dat iedereen een eigen vertaling heeft van wat generalistisch werken is. Alleen dit al vind ik een gevaarlijke ontwikkeling, want zolang we niet met zijn allen duiding kunnen geven aan wat we nu eigenlijk bedoelen, is de kans groot dat we maar wat gaan doen.

Vorige week was ik in het Paleis van Justitie, gelegen aan het Amsterdamse IJ. Binnenkomen bleek niet moeilijk. Voor ik het wist zat ik - na balie en poortje - op de eerste verdieping, te wachten op ‘de zaak’. Dé zaak ja, want ik was een vrouw met een missie. Ik had connecties met de dader, en dat maakt zo’n proces toch meteen een stuk persoonlijker.

‘Stel eerst een diagnose.’ Het klinkt zo logisch, vooral als je uit de gezondheidszorg komt. Echter is het ook de eerste stap bij het starten met organisatieveranderingen, leerde ik onlangs. Zonder diagnose geen juiste interventie of het nu gaat om het organiseren van een afdelingsuitje of een reorganisatie; er zijn boeken vol over geschreven.

Wijk- en buurtteams zijn strategisch van groot belang voor gemeenten. De resultaten op de werkvloer vertalen zich immers direct in de financiën en laten zo zien of de taakstellingen wel of niet worden behaald.

Vreemd werd ik aangekeken toen ik februari 2013 overstapte van het Sociaal en Cultureel Planbureau naar MOVISIE. Wat bezielde mij om van zo’n gezaghebbend onderzoeksinstituut te switchen naar het kennisinstituut MOVISIE dat het meer moet hebben van praktijkonderzoek? Mijn antwoord klinkt misschien cliché maar is niet minder welgemeend: dit is voor mij een enorme uitdaging!

Waarom ben je ooit aan dit werk begonnen? Zelf sta ik daar zo nu en dan even bij stil. Want soms lijkt alles er op gericht te zijn om je van dat uitgangspunt weg te drijven. Nog voordat ik ook maar wist wat het sociaal werk inhield wist ik:ik wil mensen helpen. Zo simpel was het. Het begon met de cliënten, patiënten of bewoners en dus niet met ‘registratie en productie’, ‘diagnoses’ en ‘methodieken’.

Kijkend naar de kromme ruggengraat van Mayim, concludeert de chirurgisch orthopeed van het VUmc in Amsterdam dat een flinke operatie nodig is. Mayim wist het eigenlijk al. De afgelopen maanden heeft ze YouTube afgestruind en weet precies wat de operatie betekent voor haar. Haar ruggenwervels worden met stalen schroeven een stangen weer in vorm gezet. ‘Net als de Meccanodoos van Machiel’, roept ze.

Omdat ik al enkele weken thuis ben vanwege een nekhernia is dit een goed moment om even pas op de plaats te maken. Terugkijken, stilstaan en vooruitzien. Een paar cliëntverhalen verdienen nog een update.

Aanvankelijk dacht ik om met stille trom te vertrekken. Als blogger voor Zorg + Welzijn. Een lokaal initiatief dat burgerinitiatieven op het gebied van zorg en welzijn, cultuur, wijkontwikkeling, wijkeconomie en buurttuinen, verenigt in een krachtige belangengroep vraagt mijn energie. En daarmee kom ik op een steeds verdere afstand van de professionele zorg en welzijnswereld. Eerlijkheidshalve voel ik me ook niet meer zo thuis tussen mijn medebloggers.

De zomerperiode ligt achter ons; het reces is voorbij, de files zijn weer dagelijks merkbaar. Kortom, Nederland komt weer langzaam op gang. Het was echter geen rustige zomer voor de ouderenzorg, want de sector is de afgelopen periode veel in het nieuws geweest. Thuiszorgmedewerkers die protesteerden voor baanbehoud. Studenten die massaal kiezen voor een studie in de zorg. Kamers in het verpleeghuis die na overlijden te snel moeten worden leeggehaald. Maar één bericht sprong er voor mij echt uit en daar heb ik me door de toon enorm aan gestoord. Dit betreft het nieuws over het intrekken van het wetsvoorstel Beginselwet AWBZ-zorg.