Soms vragen welzijnswerkers mij: 'Moet dat nu echt dat profileren? Wij zijn toch geen verkopers! Als we iets zouden willen verkopen dan hadden we wel een ander beroep gekozen. Iedereen ziet toch vanzelf wel hoe belangrijk ons werk is.' Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Eerst maar het slechte doen?

Wanneer ben jij voor het laatst verrast? Hou jij van een verrassing? Iemand verrassen betekent iemand blij maken terwijl hij/zij het (waarschijnlijk) niet verwacht. Een verrassing kan iets klein zijn, of iets groots. Iemand verrassen is niet aan leeftijd, stad of land gebonden. Verrassingen hebben een positief effect op onderlinge relaties. Dit kunnen privé-relaties zijn, maar ook zakelijke relaties! Waarom zou jij als professional niet vaker een verrassingselement in jouw werk toevoegen? Gewoon omdat jij en jouw klant hier blij van worden?

19 maart 2014, over vier maanden mogen we weer naar de stembus. Gemeenteraadsverkiezingen dit keer. Vorige week waren er in heringedeelde gemeenten raadsverkiezingen, een opkomst van ongeveer 36 procent. Echt boeien doet de gemeentepolitiek dus niet. En dat terwijl steeds meer zaken op het bord van de gemeente komen.

De school en het jongerencentrum zijn vaak gescheiden werelden. Aan het einde van de schooldag loopt de leerling het schoolgebouw uit en loopt de jongere het jongerencentrum binnen. Op school krijgt de leerling formeel onderwijs, in het jongerencentrum doet de jongere competenties op via niet-formele leermethoden. Maar natuurlijk zijn de leerling en de jongere dezelfde persoon. Om jongeren goed van dienst te kunnen zijn, is het dus belangrijk dat het onderwijs en het buitenschoolse veld meer met elkaar samenwerken.

De afgelopen weken lijkt het nieuws en de reacties van mensen op dit nieuws in een stroomversnelling te zijn geraakt. We hollen en vallen over elkaar heen, we bedreigen elkaar vanwege anders denken en zitten in de hoogste boom wanneer we het idee hebben dat “onze” waarden en normen worden afgepakt.

In de ICT is het een populaire kreet: ‘what you see is what you get’. Het wil simpel zeggen dat je op het beeldscherm van je laptop of PC precies ziet hoe het geprinte resultaat op papier zal zijn, inclusief alle opmaak. Bij het aflezen van het ‘beeldscherm’ dat mensen op hun gezicht dragen, is het vaak heel wat minder makkelijk. Wat je ziet, is lang niet altijd wat er écht in hen leeft.

In mijn vorige blog schreef ik in een open brief aan de voorzitter van het bestuur van VUmc een aangrijpend verhaal hoe het kan dat in Nederland een wachtlijst voor Scolioseoperaties bestaat van 1 jaar. Terwijl men bewust is van het feit dat als er eenmaal een indicatie is om te opereren, men snel een operatie moet doen om verdere vergroeiingen van de wervelkolom, verdere handicaps en pijn in de toekomst te voorkomen.

Dat verpleegkundigen en verzorgenden heel ver gaan voor hun patiënten is niet nieuw en van alle tijden. Ondanks de emancipatie naar een volwaardig beroep is de basisattitude van degenen die 24x7 zieke mensen begeleiden, verplegen en verzorgen nog steeds die van heel loyaal zijn naar degenen die zichzelf aan hen toevertrouwen.

Overal om mij heen barst het van de activiteiten rondom de verscheidene transities. Met name de transitie jeugdzorg staat op de voorgrond. Over de andere transities hoor ik wat minder, maar deze zijn zeker niet onbelangrijk. Neem bijvoorbeeld de transitie Werken naar Vermogen. Ook met deze transitie komt een nogal nieuwe doelgroep op de gemeenten af. Een groot deel van de jongeren die gebruik maken van een Wajong-uitkering gaan ondergebracht worden bij de gemeenten.

Maar liefst drie kwart van de therapeuten pinkt wel eens een traantje weg tijdens een therapiesessie. Dat bleek uit onderzoek van de klinisch psycholoog Amy Blook Marcovici. Op LinkedIn veroorzaakte dit onderzoek een discussie onder sociaal werkers. Je emoties op deze manier tonen in het contact met je cliënt, kan dat wel? De meningen liepen uiteen.