In het dagelijks werk kom ik door het hele land heel wat partijen en professionals tegen die zeggen al generalist te zijn. Ik verwelkom dat en ik vraag altijd verder. En inderdaad, er is een heel aantal mensen dat over de schutting heen kijkt, de grenzen opzoekt en met elkaar leert. Dat is ook niet zo gek. Want veel organisaties zijn zich al langer bewust van de noodzaak van verandering en hebben stappen gezet die hun medewerkers in de gelegenheid stellen breed te kijken.

Daar zat ze dan, in de wachtkamer, bang voor wat er komen ging. Ik had geen afspraak met haar, ik kende haar niet eens. Toch wist ik wie ze was, ze stond namelijk al meer dan een half jaar prominent op de lijst van het zorgcasusoverleg.

We leven in een spagaat waarbij er meer hulpvragen zijn dan middelen om deze te beantwoorden. Dat is een uitdaging en vraagt om creativiteit in de welzijnssector. Tijdens het Saxion Social Work debat gingen werkvelddeskundigen, studenten en docenten hierover met elkaar in gesprek. Een socioloog constateerde dat de hulpverlener van de toekomst zich gaat onderscheiden als hij eros en liefde kan organiseren.

Over de oorzaken en gevolgen van gedrag kunnen cliënten heel anders denken dan de sociaal werker. Sommige cliënten zijn zeer bedreven en razendsnel in het aanwijzen van oorzaken. En die oorzaken zoeken ze niet bij zichzelf. ‘Buiten jezelf leggen’ noemt de sociaal werker dat dan.

'Dus dit project sluit perfect aan bij de Kanteling en de bezuinigingen in de gezondheidssector?’, vroeg de mevrouw die mij vorige week interviewde voor een radioprogramma. Het project INO, waar ik coördinator van ben, is namelijk genomineerd voor een appeltje van Oranje.

In mijn blogs heb ik meerdere malen aangegeven dat alle achterstandswijken in Nederland, Europa en zelfs de wereld, drie kenmerken hebben. In al die wijken is sprake van een laag opleidingsniveau, hoge werkloosheid en een laag inkomen afgezet tegen het gemiddelde van een stad. En al vele tientallen jaren zijn dit achterstandswijken, alle inzet van welzijnswerk en overheden ten spijt. Het blijft een ellende.

Nee, het gaat niet over de Heiligman en zijn Pieterbaas. Het gaat over het mirakel dat zojuist heeft plaatsgevonden in het Ziekenhuis van Sint-Niklaas. En wel op de afdeling neurochirurgie van dokter Erik van de Kelft. De lijfarts van koning Albert en de chirurg die een titanium staketsel in de rug van onze dochter Mayim heeft gebouwd.

Vorige week was ik aanwezig op het Transitiecongres van Zorg + Welzijn, waar ikzelf in zeven minuten ook mijn kindje: mocht presenteren. Er kwamen allerlei inspirerende verhalen voorbij waarbij ‘elkaar helpen’ en ‘zelfredzaamheid’ centraal in stonden. Dat we nog een lange weg te gaan hebben werd mij toen ook pijnlijk duidelijk uit de reacties op de initiatieven….

In mijn werk houd ik me regelmatig bezig met de Nieuwe Professional. Voor veel bestuurders en beroepskrachten een nogal abstract begrip. Laatst had ik een gesprek met een welzijnswerker over hoe hij enkele bakens van Welzijn Nieuwe Stijl toepast in zijn werk. Dit inspireerde mij tot het volgende verhaal.

Deze maandag is onze dochter Mayim in België opgenomen voor een ingrijpende scolioseoperatie. België is een optie omdat in Nederland wachtlijsten van één jaar zijn. Dankzij Achmea bemiddeling kan Mayim sneller en adequater geholpen worden dan in Nederland, binnen een paar maanden nu.