Het is niet zo eenvoudig om voor het komende jaar een keuze te maken uit onderwerpen die de aandacht behoeven. Er zijn veel zorg- en welzijnthema’s waar nog losse eindjes aan zitten en er zijn vele nieuwe onderwerpen waar we het komende jaar vast nog van horen. Ik neem de actualiteiten even met u door. Actualiteiten die wanneer u dit leest vast alweer achterhaald zijn, of een los eindje hebben.

“Piet Hein, zijn naam is klein, zijn daden waren groot”. “Aan de Amsterdamse grachten…”. “Meisjes met rode haren…”. Ik was op bezoek bij mijn moeder (waarover ik in diverse bijdragen al heb geschreven als gevolg van haar dementie). Deze keer liep ik de woonkamer binnen en kon haar nergens vinden.

Net na nieuwjaar baste het los: de vuurwerkdiscussie. En niet voor niets. Al die rotjes, bommen en gillende keukenmeiden leveren veel ellende op. Toen ik puber was in de betrekkelijk rustige jaren negentig was dat overigens niet anders. Je ging af als een gillende keukenmeid als je daarover ‘zeik-te’. Ik hield dus wijselijk mijn mond.

Mijzelf voorstellen? Daar ga ik niet aan beginnen. Ik zou zeggen: zoek mij maar op het internet op! Niet omdat ik gelijk onbeleefd over wil komen in mijn eerste blog voor Zorg en Welzijn. Maar omdat dit de realiteit is van vandaag. Er zijn mensen die mij zullen gaan zoeken via Google, toch? Ik zou dat in ieder geval wel doen. In deze tijd telt je ‘online presence’, je digitale aanwezigheid, nou eenmaal mee in wat mensen van je zullen vinden, of ze je gaan vertrouwen en of ze met je in zee gaan. Ben je online niet te vinden dan roept dat vragen op.

Voor deze blog ben ik even Dik die inmiddels 2 jaar bijstand ontvangt. Zo’n 5 jaar geleden ontslagen om economische reden na 32 jaar dienstverband. Drie jaar wachtgeld gehad en nu twee jaar bijstand en inmiddels 59 jaar. De eerste jaren me rotgesolliciteerd; kansloos. Ben inmiddels aardig verbitterd en breng de dagen door, samen met mijn vrouw, met het zoeken van de goedkoopste aanbiedingen. Ben wekelijks een middag vrijwilliger op de kinderboerderij en sta een avond achter de bar bij de voetbalvereniging.

Mijn kinderen zijn gek op Buurman en Buurman. Met regelmaat kijken ze naar deze twee onhandige maar zeer vindingrijke klussers. Met het aanwezige gereedschap klaren Pat en Mat (want zo heten deze mannen) klussen die zich op dat moment voordoen; een kapot dak, een schilderijtje dat opgehangen moet worden of een muurtje dat een nieuw behangetje nodig heeft. Pat en Mat doen dat op de volgende manier:

Welkom in het jaar 2014, het jaar van de grote veranderingen. Ik wil deze gelegenheid dan ook meteen aangrijpen om u het allerbeste te wensen voor dit jaar! De jaarwisseling heeft mij dit jaar een paar gedachtesprongen opgeleverd. Zoals bij de vele nieuwsberichten over de wens van de burger om vuurwerk groot te organiseren en het zelf afsteken ervan te verbieden. Nederland leek even verdeeld in twee kampen, de mensen die overlast ervaren van het vuurwerk, en de mensen die graag vuurwerk afsteken.

Wat zijn uw goede voornemens voor 2014? Mijn goede voornemen is om het antwoord te vinden op een maatschappelijk vraagstuk: hoe kunnen we dit jaar echt werk maken van een integrale aanpak? Dat lijkt een bekende vraag, maar een antwoord hebben we nog niet.

Enorm geraakt. Zo voelde ik mij toen Andries Baart op het Welzijnsdebat de vraag stelde: mag je nog kwetsbaar zijn? Ik verkondig al lang en waar ik maar kan dat we moeten stoppen met dat woord kwetsbaarheid te gebruiken. En vanuit mijn expertise is dit vooral omdat marketingtechnisch gezien het geen slim woord is. Maar dankzij Andries kan ik nu ook veel beter voelen welke emotie daar bij mij echt onder zit.

'Participatiesamenleving', het is een mooie beleidsterm die de laatste tijd veel gebruikt wordt door beleidsmakers die met zorg bezig zijn. Toch zorgt de term voor verwarring. Welke inhoud wordt er aan gegeven? Wat mogen burgers ervan verwachten? Is het de politiek of de overheid die de term inkleurt? Zij gebruiken de term vooral.