Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Reacties1

Column: Wandelen en kletsen

Saar Versteeg
Saar Versteeg ((fictieve naam, de echte naam van de auteur is bekend bij de redactie) is een (trotse!) pedagoog die een jaar geleden haar binnenbaan verruilde voor buitenavonturen op een zorgboerderij. Op haar groep begeleidt ze jongeren met een ontwikkelingsachterstand die op zoek zijn naar een passend plekje in de maatschappij, nieuwe vriendschappen en hun eigen identiteit. Vanaf de zijlijn geniet Saar mee van de meest pure momenten die haar in het hart raken. Vaak hilarisch, soms frustrerend en vooral vertederend: te mooi om voor zichzelf te houden.
Het is stralend weer, een perfect moment om de honden wat beweging te geven. Dat is tenminste wat ik de jongeren vertel. Maar stiekem is het vooral voor henzelf goed om de benen eens te strekken, na al die koude dagen. Ze praten hun mond nog wel eens voorbij, dus wij zijn goed op de hoogte van het gamen en appen tot diep in de nacht. Het enthousiasme om buiten te zijn, moet weer even worden aangewakkerd.
Saar Verstreeg wandelen en kletsen

Gelukkig zijn de jongeren altijd gevoelig voor een beetje spanning en avontuur. Onze Engelse Bulldogs zijn kieskeurig. De ene dag slepen ze je de boerderij over richting het zandpad waar ze lekker mogen ravotten. De andere dag zijn ze met geen mogelijkheid vooruit te branden en willen ze de hele dag snurken in hun mand. Als een voetbalteam dat op het punt staat een Champions League wedstrijd te spelen, staan we in een kring (gezichten op standje serieus) te overleggen hoe we de honden mee gaan krijgen.

‘Ik weet de tactiek,’ roept Simon. ‘Isa, jij gaat naar de honden toe en doet enthousiast. Je weet wel, met een hoge stem blij tegen ze praten en aaien. Zoals dit!’ Iedereen schiet in de lach als Simon zelf met zijn hoogst mogelijke stem: ‘WIE GAAN ER UIT?’ roept. De stemming zit er goed in en de honden willen maar al te graag mee.

Wandelen en samenwerken

Het heerlijke aan wandelen op het zandpad is dat niemand er komt, dus er mag wat energie uitgegooid worden. De jongens hoeven even iets minder op hun volume te letten. Ikzelf kan goede gesprekken voeren tijdens het lopen, maar ook een stapje terug doen en de interactie tussen de groep bekijken. Voor mij zie ik Simon een uitleg geven aan Renate, een meisje met autisme dat veel dingen spannend vindt. Aan het begin van de wandeling liep ze naast mij, ver bij de honden vandaan. ‘Knap he dat ik meega? Maar ik ga niet dichterbij!’ riep ze stellig. Inmiddels kijk ik verbaasd toe hoe ze het handvat van de hondenriem vasthoudt, terwijl Simon hem met zijn hand halverwege stevig omklemt.

Openhartig kletsen

Even later wandelen Renate en Amy weer bij mij. ‘Weet je waarom ik het ineens wel durf? Omdat Simon mij geholpen heeft. Op school werd ik altijd gepest. Waar ik woon soms ook. Niemand wil vrienden met mij zijn en daarom ben ik vaak verdrietig. Maar nu bedenk ik dat jullie mijn eerste echte vrienden zijn. Ik ben zo blij dat ik bijna kan huilen!’ Aan haar gezicht zie ik dat ze het meent.

‘Amy ben jij eigenlijk wel eens gepest?’ vraagt Renate dan. De vraag komt als een verrassing, en ik ben benieuwd of ze hem gaat beantwoorden. De vraag wordt zo luchtig gesteld dat een deel van de lading verdwenen lijkt te zijn. Ik zie dat Amy, een meisje met een pittig verleden, haar antwoord behoedzaam kiest. ‘Ja, ik ben ook wel eens gepest. Omdat ik anders ben dan de rest, terwijl mijn woongroep en school juíst zijn voor kinderen die anders zijn.’

Trots op mijn groep

‘Ben je ook wel eens verdrietig?’ vraagt Renate. Voor het eerst beschrijft Amy enkele pestsituaties en hoe ze zich daarbij voelde. Als ze klaar is met vertellen zucht Renate: ‘Wij zijn heel anders, maar we hebben wel allebei autisme en zijn gepest. Gelukkig hebben we vrienden en lieve dieren op de boerderij.’ Er breekt kort een glimlach door op Amy’s gezicht. Wat ben ik trots op mijn groep, de vriendschappen en het vertrouwen. We draaien ons om voor de terugweg. Ze verdienen een warme kop thee. Thee met hun vrienden.

Saar Versteeg
Saar Versteeg ((fictieve naam, de echte naam van de auteur is bekend bij de redactie) is een (trotse!) pedagoog die een jaar geleden haar binnenbaan verruilde voor buitenavonturen op een zorgboerderij. Op haar groep begeleidt ze jongeren met een ontwikkelingsachterstand die op zoek zijn naar een passend plekje in de maatschappij, nieuwe vriendschappen en hun eigen identiteit. Vanaf de zijlijn geniet Saar mee van de meest pure momenten die haar in het hart raken. Vaak hilarisch, soms frustrerend en vooral vertederend: te mooi om voor zichzelf te houden.

1 REACTIE

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.