Blog: Tijd te kort

Mijn vader is een druk baasje en de decembermaand, met als zijn feestelijkheden en dito etentjes in Duitsland, doet daar nog eens een schepje bovenop. Onlangs verzuchtte hij: ‘Ik kom niet eens toe aan bepaalde opruimklusjes in huis en tuin’ Zo heeft hij sinds vorig jaar zijn verzameling manchetknopen weer voor de dag gehaald en flink uitgebreid. Via internet speurt hij naar nieuwe aanwinsten en sommige mailberichten ontspinnen zich tot leuke, korte en soms verrassende contacten.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Marianne Jans is blogger bij Zorg+Welzijn

De vorige keer blogde Marianne over de strijd tussen gevoel en verstand bij de doodswens van haar vader >>

Daarnaast is zijn lidmaatschap van de plaatselijke Kunstkring nog steeds aanleiding voor kleinschalige exposities samen met anderen. Contacten met buren en vele kennissen via de buurt en alle sportieve activiteiten nemen ook flink wat plek in zijn agenda in. Hij doet per maand regelmatig aan aquajoggen, kegelen, bowlen en men gaat  vanuit de overkoepelende sportclub naar een warmwaterbad.

Onrustig

Onlangs op een zondag toog hij richting het gemeentehuis waar hun Kunstkring de opening verzorgde van de jaarlijkse expositie aldaar. De Kunstkring heeft overigens zijn eigen expositieruimte in een voormalige molen. Na het openingswoord werd hij zo onrustig dat hij snel naar huis is gegaan. ‘Ik heb vooraf volop gekletst met deze en gene, dus aan aandacht geen gebrek.’ Zo stel ik mij hem ook wel voor. Hij maakt heel makkelijk een praatje met iedereen.

Eenzaam gevoel

Pa bedacht een smoes om daar weg te komen en ik vroeg hem waarom hij zich zo snel uit de voeten maakte. ‘Ik had een heel onrustig gevoel. Onderweg in de auto vroeg ik mijzelf ook al af, wat is dat toch?’ Hij heeft het sterke vermoeden dat het komt omdat hij er alleen is, zonder iemand die hem bijstaat. ‘Er mist wat hier. Ik geloof dat als jij hier bijvoorbeeld zou zijn, dat het voor mij ook al wat makkelijker zou zijn om er gezellig te blijven. Dat ik dan niet dat eenzame gevoel zou hebben.’

Irritant uitstelgedrag

Aansluitend vertelt hij nog over de Adventstijd. Wij als gezin zijn niet gelovig in de praktische zin van het woord. Maar mijn moeder heeft toch wel wat algemene Duitse gebruiken meegenomen naar Nederland. Zo ook vier kaarsen neerzetten in een krans op de eerste zondag van de Advent. Elke zondag wordt dan een kaars aangestoken. ‘Qua versiering voor de Advent heb ik dit jaar voor het eerst nog niks gedaan. Ik heb uitstelgedrag, merk ik. En tegelijkertijd irriteert mij dat.’

Praktische vragen over middelen euthanasie

Voor mij komt dit zo existentieel over. Diep vanbinnen roeren zich dingen waar hij niet echt goed de vinger op kan leggen. En of hij daar dan ook nog iets in om wil buigen? Als je jonger bent, dan is die drive er wellicht meer dan in zijn situatie. We praten nog even verder en dan komt nog het lidmaatschap van de NVVE naar voren. ‘Wat verwacht jij van de NVVE? Of waar heb jij zelf behoefte aan?’, stel ik vandaag als laatste vraag. Hij heeft daar nog niet echt over nagedacht, anders dan een hele praktische en specifieke vraag. Via internet heeft hij al naspeuringen gedaan over middelen voor euthanasie. Van de NVVE wil hij graag hun algemene en ook praktische mening daarover. Daarnaast is hij lid geworden om de vereniging in hun streven te steunen.

0
141
Marianne Jans
Marianne Jans (1962) heeft ooit de overstap gemaakt van chemisch analiste naar boekverkoopster. En haar ‘alfa-kant’ heeft het inmiddels behoorlijk overgenomen. ‘Met 50 jaar leeservaring, 27 jaar schrijfervaring, 12 jaar werken in een boekhandel en 15 jaar werken als boekrecensent kan ik wel zeggen dat schrijven en lezen mijn grootste passies zijn.’ Tel daarbij op dat ze uit een liberaal-rood nest komt, dan kun je concluderen dat Marianne met een open, kritische en geïnteresseerde blik op de wereld is opgevoed. Sinds een aantal jaren is Marianne actief bezig met het schrijven van blogs, begeleiden van amateurschrijvers en het corrigeren van teksten. Haar overige tijd besteedt ze aan jeu-de-boules, fotograferen, stamboomonderzoek en de camper. Met haar tachtigjarige vader spreekt Marianne regelmatig over het voltooid leven, een onderwerp dat voor hem steeds belangrijker wordt.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.