Blog: Pa zegt Kerst af

Dit jaar komt de familie Jans & Co woensdag na Kerst bij elkaar. Voor het eerst bij zijn kleindochter in haar gedeelde appartement in Amsterdam. We zijn er, tegen beter weten in, bijna aan gewend dat niet iedereen kan. Mijn vader deed in de weken voorafgaand zijn best om alle hobbels en obstakels van zijn kant te lijf te gaan.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Marianne Jans is blogger bij Zorg+Welzijn

In haar vorige blog schreef Marianne Jans over het Voltooid leven -gevoel van haar vader>>

Pa vond een goede kennis uit Nederland bereid om de kleine 300 kilometers mee te rijden en gezelschap te houden. Hij reserveerde twee hotelkamers in hotel de Witte Bergen te Hilversum. Op deze manier werd het alleen rijden en alleen na een gezellige dag weer terugkeren, allemaal een beetje veraangenaamd. Pa zou mijn zus in Almere ophalen zodat haar vriend, vanuit zijn werk in Friesland, direct naar Amsterdam kon komen.

Pa belt af

Maar dan belt hij op. Aarzelend komt het hoge woord er uit. ‘Ik moet en wil het samenzijn afbellen. Het valt mij heel zwaar. Maar ik kan niet anders.’ Dan legt hij uitvoerig uit waarom en dat hij er lang over nagedacht heeft. Wikken en wegen. Voor- en nadelen tegen het licht houden. Het komt er op neer dat hij het sterke gevoel heeft, dat er een soort doorbraak aankomt.

Een doorbraak

Hij noemt het een doorbraak naar ‘het leven alleen straks gewoon kunnen oppakken.’ In de afgelopen twintig dagen heeft hij talloze etentjes en bijeenkomsten gehad die vooral te maken hadden met de kerstperiode en jubilea. Het valt hem iedere keer weer zwaar om dan vervolgens de sleutel om te draaien van een leeg en donker huis. ‘Gelukkig heb ik Iris nog. Zij is echt wel mijn redding in de tijd dat ik nu alleen ben.’ De hond van hem en zijn overleden vriendin geeft nog enigszins een welkom bij de buitendeur. ‘En ik praat best wel veel met en tegen haar. Dat had ik vroeger toch nooit gedacht dat ik zoveel tegen een hond zou praten.’

Positieve ontwikkeling

De vele etentjes maken dat hij nu even rust wil. Hij krijgt nauwelijks de tijd om op adem te komen van alle emoties die daarbij komen kijken. ‘Als ik dan ook nog volgende week weg ben, heb ik het sterke gevoel dat ik dan vervolgens twee stappen achteruit zet. Dat me dat net iets teveel gaat worden, waardoor ik mijn positieve stap voorwaarts teniet doe.’ Die positieve ontwikkeling heeft ook andere oorzaken.

Vanuit gevoel leven

Hij merkt verandering en neemt als voorbeeld zijn manchetknopenverzameling. De eerste maanden na het overlijden van zijn vriendin had hij er op een haastige manier tijd voor. Nu is hij er in alle rust lekker mee bezig. In ruim drie kwartier praat hij over diverse voorbeelden. Ik vind het heel mooi om te horen hoe hij steeds meer zijn intuïtie, zijn gevoel laat spreken. En dat hij zelf verandering merkt in zijn doen en laten.

Behoefte aan rust

Het allerbelangrijkste is, dat hij zijn gevoel laat spreken en dat zeg ik hem ook. En samenkomen als familie hangt niet rigoureus vast aan een kerstdag. Mijn zus reageert op dezelfde wijze. Heel even overwoog hij om ons in de kerstweek een dag bij hem uit te nodigen. Maar dat zou in feite dezelfde drukte geven. Hij wil echt even rust na de drukke decembermaand. ‘Wat ben ik blij dat jullie dit zo opvatten. Ik was best een beetje huiverig om het jullie te vertellen.’ Pa is opgelucht.

0
50
Marianne Jans
Marianne Jans (1962) heeft ooit de overstap gemaakt van chemisch analiste naar boekverkoopster. En haar ‘alfa-kant’ heeft het inmiddels behoorlijk overgenomen. ‘Met 50 jaar leeservaring, 27 jaar schrijfervaring, 12 jaar werken in een boekhandel en 15 jaar werken als boekrecensent kan ik wel zeggen dat schrijven en lezen mijn grootste passies zijn.’ Tel daarbij op dat ze uit een liberaal-rood nest komt, dan kun je concluderen dat Marianne met een open, kritische en geïnteresseerde blik op de wereld is opgevoed. Sinds een aantal jaren is Marianne actief bezig met het schrijven van blogs, begeleiden van amateurschrijvers en het corrigeren van teksten. Haar overige tijd besteedt ze aan jeu-de-boules, fotograferen, stamboomonderzoek en de camper. Met haar tachtigjarige vader spreekt Marianne regelmatig over het voltooid leven, een onderwerp dat voor hem steeds belangrijker wordt.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.