In het stuk van de NOS wordt aangegeven dat behandelingen voor een selecte groep jonge vrouwen met ernstige psychiatrische problematiek niet het gewenste effect hebben. Daardoor wordt er soms gekozen voor de inzet van het autonomiebevorderend beleid. Daan Creemers, bijzonder hoogleraar suïcidaliteit bij adolescenten zegt hierover: ‘Op een gegeven moment kom je in een patroon terecht waarin wij, behandelaars, ons gegijzeld voelen. Omdat het veel meer gaat over crisiszorg om de suïcidaliteit af te wenden. Dat patroon wil je met elkaar doorbreken en de verantwoordelijkheid voor de veiligheid van de jongeren proberen terug te leggen. Het Autonomie Bevorderend Beleid heeft dat streven.’ (bron: NOS.)

Tegengeluid

Marit de Sonnaville beaamt dat dit inderdaad het doel van het beleid is, maar dat het niet gaat om minder behandelen. ‘Mensen die hulp nodig hebben wordt verteld dat ze het zelf maar moeten uitzoeken. Dat is geen eigen regie, maar verwaarlozing.’ De juiste inzet van het beleid kan wél voor doorbraken zorgen. Hoe? Dat legt ze uit in het artikel: Meer eigen regie bij chronische suïcidaliteit: doorbraken mogelijk, mits juist ingezet. Dit interview is normaal gesproken een Premium-artikel, maar nu tijdelijk gratis te lezen.

‘We moeten voorkomen dat we iets inzetten waarbij we mensen in de steek laten. Onder sommige patiëntengroepen heeft het beleid al een negatieve naam gekregen, terwijl het juist heel mooi kan zijn als je het goed doet. Ik wil laten zien dat het geen “makkelijke weg” is, zoals mensen die er weinig vanaf weten misschien denken. Het is niet alleen voor cliënten maar ook voor behandelaars heel hard werken.’