Het is niet zo eenvoudig om voor het komende jaar een keuze te maken uit onderwerpen die de aandacht behoeven. Er zijn veel zorg- en welzijnthema’s waar nog losse eindjes aan zitten en er zijn vele nieuwe onderwerpen waar we het komende jaar vast nog van horen. Ik neem de actualiteiten even met u door. Actualiteiten die wanneer u dit leest vast alweer achterhaald zijn, of een los eindje hebben.

Mijzelf voorstellen? Daar ga ik niet aan beginnen. Ik zou zeggen: zoek mij maar op het internet op! Niet omdat ik gelijk onbeleefd over wil komen in mijn eerste blog voor Zorg en Welzijn. Maar omdat dit de realiteit is van vandaag. Er zijn mensen die mij zullen gaan zoeken via Google, toch? Ik zou dat in ieder geval wel doen. In deze tijd telt je ‘online presence’, je digitale aanwezigheid, nou eenmaal mee in wat mensen van je zullen vinden, of ze je gaan vertrouwen en of ze met je in zee gaan. Ben je online niet te vinden dan roept dat vragen op.

Voor deze blog ben ik even Dik die inmiddels 2 jaar bijstand ontvangt. Zo’n 5 jaar geleden ontslagen om economische reden na 32 jaar dienstverband. Drie jaar wachtgeld gehad en nu twee jaar bijstand en inmiddels 59 jaar. De eerste jaren me rotgesolliciteerd; kansloos. Ben inmiddels aardig verbitterd en breng de dagen door, samen met mijn vrouw, met het zoeken van de goedkoopste aanbiedingen. Ben wekelijks een middag vrijwilliger op de kinderboerderij en sta een avond achter de bar bij de voetbalvereniging.

'Participatiesamenleving', het is een mooie beleidsterm die de laatste tijd veel gebruikt wordt door beleidsmakers die met zorg bezig zijn. Toch zorgt de term voor verwarring. Welke inhoud wordt er aan gegeven? Wat mogen burgers ervan verwachten? Is het de politiek of de overheid die de term inkleurt? Zij gebruiken de term vooral.