Veel gemeenten in Nederland bezuinigen stevig op het lokale welzijnswerk. In mijn eerdere blogs heb ik over de Haagse situatie geschreven. Maar ook van collega’s uit het land hoor ik dat het mes er flink in gaat. Dat is buitengewoon vervelend voor die groep burgers waar wij dagelijks voor klaarstaan en voor medewerkers in het welzijnswerk die hun baan (dreigen te) verliezen. Ook in Den Haag doen wij op alle manieren pogingen de politiek tot inzicht te keren. Hoe dat uiteindelijk gaat uitpakken, weten we eind mei.

‘Ik snap niet meer hoe het welzijnswerk in elkaar zit’, zegt de schijnbaar radeloze Dik Hooimeijer, marketingmanager bij MOOI Den Haag op onze cover van mei.

Zittend in het Magdalenakapelletje naast het centraal station in Brussel, komt de stilte even tot me. Wachtend op de trein naar Nederland, zoek ik een plek om de indrukken van de afgelopen twee dagen te verwerken. Na drie jaar hard werken, presenteerden we gisteren ons onderzoek naar zwerfjongeren in Europa aan EU-vertegenwoordigers. De situatie van zwerfjongeren raakt me. Elk verhaal is anders, maar een ding is duidelijk: zwerfjongere word je niet van de een op de andere dag.