Wie zowel persoonlijk als zakelijk betrokken is bij wat er in het sociaal domein gebeurt, kan niet anders dan met twee brillen kijken naar wat zich om hem heen afspeelt.
Zakelijk gezien adviseer ik tientallen gemeenten over de inkoop van zorg en welzijn. Om goed in te kopen is beleid nodig. In dat kader zie ik heel wat beleidsstukken voorbijkomen over wat ‘de burger’, ‘de inwoner’, ‘de cliënte’, ‘de jeugdige’ of ‘het gezin’ (verder: ‘ons’) denkt, vindt en nodig heeft. Het valt mij op dat er over het algemeen twee smaken zijn hoe een gemiddelde gemeente (niet iedereen dus) over ons denkt. Ons, want ik
