De boodschap die staat als een huis. Letterlijk voor het milieu, maar ook voor het opbouwen en onderhouden van een sociale en betrokken samenleving en het opvoeden van onze kinderen. Want kinderen leren veel minder van wat je zegt dan van wat je doet.

En daar gaat het in de praktijk nog weleens mis. Je kunt wel zeggen dat je het milieu belangrijk vindt, maar als je zelf drie keer per jaar met het vliegtuig op vakantie gaat, laat je kinderen iets anders zien. Als je zegt dat het niet goed is zoveel tijd op je telefoon te ‘zitten’, maar er zelf voortdurend op kijkt (en zegt: praat maar door hoor, ik hoor je wel), leren kinderen iets anders. Als je zegt dat kinderen niet moeten schreeuwen en andere mensen niet moeten uitschelden, terwijl je zelf andere weggebruikers uitmaakt voor rotte vis of ‘die mensen in Den Haag’ een stel incapabele sukkels noemt, horen kinderen iets anders.

Kinderen zijn net kopieerapparaten. Ze nemen veel meer over van ons gedrag, onze houding en toon, onze manier van kijken naar de wereld, dan we ons realiseren. Zelf vind ik dat best een pijnlijk besef.

Een positief voorbeeld geven is niet altijd makkelijk. En het vraagt moed. Het vraagt dat je jezelf regelmatig een spiegel voorhoudt: doe ik daadwerkelijk wat ik zeg belangrijk te vinden? Laat ik in mijn gedrag zien wat ik kinderen probeer mee te geven? Het is makkelijk om de verantwoordelijkheid bij de jeugd neer te leggen. Het is makkelijk af te geven op wat kinderen en jongeren verkeerd doen. Maar hoe kunnen zij zich ‘goed gedragen’ als zij niet weten hoe dat eruitziet? En als ze geen plek hebben waar ze kunnen oefenen met wat dat betekent?

Als we willen dat de volgende generatie opgroeit tot mensen die bijdragen aan een betere wereld, dan moeten wij zelf die wereld eerst laten zien. Elke dag opnieuw. In ons werk, op straat, thuis aan de keukentafel.

Wat leef jij voor?