Een merkwaardige uitnodiging belande in mijn digitale postvakje: ‘Graag nodig ik je namens de opleiding Culturele en Maatschappelijke Vorming (CMV) Zwolle uit voor het symposium van 10 april.’ Het is een symposium over de actuele kracht van de CMV’er bezien vanuit historisch perspectief. Opening, lezing, stellingen. Tot zover geen problemen. Maar dan.

Tussen de maatschappelijk werker en de cliënt is er van nature sprake van een machtsverhouding en een gevoel van ongelijkheid. Hoe je ook probeert de hulpverleningsrelatie gelijkwaardig te houden, de cliënt mist nu eenmaal kennis waarvan hij denkt dat de hulpverlener die wel heeft. Blended werken kan deze ongelijkheid gedeeltelijk opheffen, volgens Martijn Wesseling, trainer in online hulpverlening.

In 2014 is er binnen de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) veel veranderd. Op bestuurlijk niveau zijn er een flink aantal akkoorden en onderhandelingsresultaten verschenen. Je zou bijna vergeten dat naast dit bestuurlijk geweld er ook nog gewoon hulpverleners zijn die de daadwerkelijke zorg uitvoeren.

“Maar wat nou als er geen draagvlak is?” Ik geef een training aan sociale professionals over het stimuleren van burgerkracht. Ik heb net benadrukt dat de burger aan het stuur staat en dat de rol van de beroepskracht vooral ondersteunend en faciliterend moet zijn. Iedereen knikt. En dan komt de vraag.

‘Hoe voorkom je dat burgers bij een sociaal wijkteam terecht komen?’ Deze uitspraak hoorde ik tijdens een bijeenkomst van de Kenniskring Zelfredzaamheid ICT in Utrecht. In het hele land schieten ze nu als paddenstoelen uit de grond, als ware ze het volgende ei van Columbus. Het sociale wijkteam is de meest tastbare ontwikkeling van de transitie van rijk naar gemeenten. De strohalm waar iedereen zich aan vastklampt in deze onzekere tijd.

Eerder schreef ik dat generalistische wijkteams een bijdrage kunnen leveren aan het verwezenlijken van de taakstellingen zorg voor jeugd. Er zijn ten minste drie manieren om zo’n taakstelling te benaderen.

Ik heb slecht nieuws voor u mevrouw, u heeft een Licht Praktische Beperking. Dit betekent concreet dat uw praktisch werkvermogen is aangetast, en u niet in staat bent om volledig zelfstandig mee te draaien in de maatschappij. U zult hier hulp bij nodig hebben.

Bloed, zweet en tranen. Elke dinsdag en donderdag sta ik weer voor een nieuwe uitdaging; hoe kom ik mijn kickbokstraining door? Even opwarmen… binnen acht minuten vijf kilometer fietsen, 100 keer buikspieroefeningen, 50 squats en daarna is het al uitpuffen. En dan heb ik nog 45 minuten te gaan. Gelukkig heb ik een trainer die mij er doorheen sleept, anders maakte ik de 60 minuten nooit vol.

De rook van het slagveld van de gemeenteraadsverkiezingen is opgetrokken. Nu de coalitie onderhandelingen. In alle voorgaande politieke debatten kwam steevast de decentralisatie van de zorg ter discussie. Dat was toch wat vreemd omdat wetgeving nog lang niet is afgerond. Vooruitlopend boeken ook de lokale partijen al bezuinigingen in om eventuele tekorten in de zorg op te vangen. Het gaat daarbij over substantiële bedragen op de gemeentebegroting. Ik ben benieuwd waar men in de coalitieonderhandelingen op uit gaat komen.

Wanneer heb je voor het eerst in je leven iets nieuws gedaan? Is het toevallig dat die Dagelijkse Gedachte waarop ik me in een achteloze bui heb geabonneerd vandaag in mijn mailbox staat? Of hecht ik er simpelweg nu meer waarde aan dan andere dagen? Omdat de vraag zo actueel is?