Aangezien alles en iedereen tegenwoordig digitaal actief is, durf ik te stellen dat je maatschappelijke opgaven als het bestrijden van eenzaamheid, sociale cohesie bevorderen en het creëren van een veilige wijk gemakkelijker kunt bereiken wanneer je oog hebt voor digitalisering. De kansen die er liggen zijn vaak laaghangend fruit.

Veel professionals in zorg en welzijn zijn rasoptimisten. Als onderzoeker denk ik echter dat het soms beter is om de pessimist in jezelf toe te laten. Anders gezegd: om te denken volgens de donkere logica. Want welke negatieve gevolgen heeft jouw optimisme?

Sandra is behoorlijk ongerust over een bewoonster in haar wijk. Tijdens een activiteit met wijkbewoners vertelde deze mevrouw dat ze niet meer wilde leven. Hiervan is ze erg geschrokken en ze weet niet goed wat ze hiermee aan moet.

Ik moet er niet aan denken dat mijn vader van het ene op het andere moment wegvalt. En uiteraard heb ik dat niet voor het zeggen, maar door de openheid tussen ons krijg ik wel de gelegenheid om er langzaam aan te wennen. Om zijn sterfelijkheid bij mij binnen te laten komen.

Samenwerken tussen professionals in het wijkteam en ketenpartners… Stroperige processen die tot niets leiden. Ieder voor zich en God voor ons allen. Onduidelijkheid over werkafspraken en resultaten. Herkenbaar? Het kan ook anders met de Obeya.

Tijdens de Week van de Alfabetisering willen we ook aandacht vragen voor de oorsprong van laaggeletterdheid. Want het komt niet uit de lucht vallen. Iedere laaggeletterde volwassene is ooit een kind geweest. Een kind dat weinig is gestimuleerd om te lezen, waarmee weinig gepraat is, dat nooit heeft meegekregen dat lezen en schrijven leuk kan zijn.

Wat moesten we met deze vrouw? Ze had een helder moment. Ze stond voor me en zei: ‘Patty, niemand wil mij hebben. En als ik zelfs mijn zoon aanvlieg… Laat me alsjeblieft doodgaan. Druk alsjeblieft een kussen op mijn gezicht, want euthanasie gaan ze toch nooit goed vinden.’ En dat klopt. Want mevrouw is niet toerekeningsvatbaar…

Sommige cliënten vergeet je nooit, zoals ik deze cliënt nooit zal vergeten. Meerdere keren kwamen we bij hem over de vloer om hem te helpen met douchen, aankleden, zijn steunkousen en medicatie. Een lieve, spraakzame en knuffelige man met een dosis humor. Wanneer we hem hielpen met zijn T-shirt aantrekken, gooide hij zijn armen tot bijna boven zijn hoofd en riep dan: ‘de duikplank!’. Vervolgens lachten we beiden.

‘Roze ouderen’ worden niet anders oud dan andere ouderen. Wel heeft deze groep met een aantal bijzonderheden te maken, omdat zij anders in het leven staan. Bijzonderheden waar hulpverleners van op de hoogte moeten zijn.

Wat betekent een toekomstig, eventueel euthanasieverzoek van een ernstig zieke man van 55 jaar tegenover het Voltooid Levengevoel van een nogal actieve tachtigjarige? Het is een cruciale vraag die zich bij mij de laatste weken opdringt.