Vorige week was ik deelnemer aan een olympiade ‘professioneel ondersteunen’ van MOVISIE (kenniscentrum voor maatschappelijke ontwikkeling). Samen met andere professionals, vrijwilligers, managers en beleidsmakers heb ik mijn bescheiden bijdrage geleverd aan het opstellen van kwaliteitskenmerken voor zorg-, hulp- en dienstverlening in de Wmo.

Ard Springhuizen en Aletta Winsemius van Movisie schreven op 11 maart op de opiniepagina over evaluatieonderzoeken naar de Wmo van onder andere Movisie en het Sociaal en Cultureel Planbureau. De conclusie is een rapportcijfer van een mager zesje: ‘een hoop beleidsdrukte, maar het broodnodige offensief tegen armoede, isolement, verslonzing en verruwing blijft vooralsnog achterwege.’

Onlangs kreeg ik de uitnodiging om deel te nemen aan het Platform Hogescholen Eigen Kracht. Dit Platform houdt zich bezig met een belangrijk vraagstuk. Hoe richt je het onderwijs aan aankomende sociale professionals zó in dat zij de hulpvrager als opdrachtgever gaan beschouwen? Dus uitgaande van de plannen die mensen zelf kunnen en willen maken omtrent de problemen die zij ervaren.

Toen het kabinet viel, was ik eerlijk gezegd opgelucht. Want, nu zouden alle desastreuze plannen om de AWBZ nog verder af te breken komen nu tenminste stil te liggen. Dacht ik…

Ik heb veel respect voor de wijze waarop de registratie in het welzijnswerk is ingevoerd. Er zal ongetwijfeld veel gemopperd zijn. Maar het resultaat mag er zijn: er is al erg veel cijfermateriaal voor handen. Nu is het tijd om goed te bedenken wat we met de cijfers gaan doen.

Professionals dienen over voldoende vaardigheden te beschikken om wat opvalt en zorgelijk lijkt te signaleren, op ernst in te schatten en daar naar te handelen. Maar de professional aarzelt soms om het signaal bespreekbaar te maken met ouders of de jeugdige.

Sinds gisteren het SCP met nieuwe cijfers kwam, is het kwartje echt gevallen: er gaat bezuinigd worden. Geen nieuws, want dat weten we al vanaf de voor- vorige miljoenennota.

Er komen wat gasten langs om te praten over de relatie tussen de gemeentelijke instellingen en de jeugdzorg. Om wat meer materiaal te hebben heb ik dertien lopende dossiers uit de kast getrokken en naar een aantal zaken gekeken. De dwarsdoorsnede van wat er gemiddeld aan problematiek in de caseload van Altra zit wil ik u niet onthouden.

Tijdens het derde jaar van mijn opleiding CMV kreeg ik een baan aangeboden als jongerenwerker. Het waren de jaren ‘90. Eigenlijk was ik een vreemde eend in de bijt, in het jongerenwerk en op de opleiding. Vanaf het begin heb ik duidelijk gemaakt aan jeugd dat ik samenwerkte met de politie, dat politie te allen tijde welkom was in het buurthuis en dat zij ingeschakeld zou worden als bepaalde grenzen werden overschreden.

De stofwolken van de gemeenteraadsverkiezingen zijn gelukkig deels weer neergedaald. Partijen hebben elkaar weer stevig op de huid gezeten en hier en daar hebben in het land politieke aardverschuivingen plaatsgevonden. Stevige en stoere taal is geuit door de dames en heren politici. Ook de landelijke kopstukken hebben zich flink laten gelden, vooral op het gebied van jongeren en veiligheid.