Op Twitter loopt het over van de organisaties en ondernemers die bezig zijn hun werkzaamheden te pushen, eerlijk gezegd soms op het irritante af. Het sociale is mij compleet onduidelijk wanneer er sprake is van duizenden volgers. Hoe houd je dan sociaal contact? Wat mij betreft is dat geen 'sociale media', maar 'zakelijke media'.

Zowel in Den Haag als in Zoetermeer is aangekondigd dat wij rekening moeten houden met bezuinigingen op het welzijnswerk van 20 tot 25 procent. De wethouders in beide steden hebben ons gevraagd met voorstellen te komen. Gaan wij dit doen?

Een klassieke strijd tussen hoofd en hart is voor een welzijnsorganisatie soms gelegen in meer of minder: zeg ik ‘ja’ tegen die (extra) opdrachten of zeg ik nu dit keer toch echt maar eens ‘nee’? Welzijn Buren heeft ‘ja’ gezegd.

Het is een spannende periode wat betreft de jeugdzorg in Amsterdam. Sinds vorig jaar is er zo'n 7 miljoen minder beschikbaar en langzaam maar zeker lopen de wachtlijsten weer op. Er zijn immers minder plekken beschikbaar. En alles zit vol.

Het is collega’s van MOOI gelukt mij te overtuigen van het belang van sociale media voor het welzijnswerk. Dus ben ik gestart met Twitter. En dat is nogal wat voor een man van 56. Het gemak waarmee jongeren hun weg weten te vinden op de digitale snelweg, de wijze waarop zij mobiele telefoons hanteren, ik snap er weinig van en voel mij daarmee soms heel, heel erg oud. Maar dat is nu verleden tijd. Ik twitter!

Vorig jaar (06 april 2009) schreef ik in een blog over de contouren van een investeringsbank. In het Europese jaar tegen armoede en sociale uitsluiting () hebben economiestudenten van hogeschool Windesheim, als afstudeerders bij onze organisatie, onderzoek gedaan naar de haalbaarheid van dit out of the box idee.

Zo’n eerste blog schrijven schept nogal wat verwachtingen. Hoewel het scherm nog maagdelijk wit is, zet je met het typen van de eerste woorden direct een toon. Bovendien is de keuze van het thema belangrijk om de lezer direct te boeien. En daar begint het eerste probleem. De opdracht is schrijven over wat je bezig houdt in de zorg vanuit het veld of vanuit de bestuurs- en directie kamers. Keuze genoeg zou je denken. Een lange lijst onderwerpen passeert de revue.

De zomerspecial Zorg en Welzijn is klaar, met het thema “Hulpverlener en cliënt”. Ik mocht daar een bijdrage aan leveren. Daarnaast was ik op 21 juni jl. aanwezig bij de Eropaf! bijeenkomst over het boek van Jos van der Lans “Eropaf! De nieuwe start van het sociaal werk.” Hier trof ik ook een oude bekende, Wiel Janssen, voormalig directeur van Bureau Jeugdzorg Amsterdam wiens boek “Vertrouwen in de Jeugdzorg” ik inmiddels gelezen heb.

Hulp vragen is vaak moeilijk en hulp bieden zo mogelijk nog meer. Bij het ingrijpen in andermans leven liggen de dilemma’s en gevoeligheden voor het oprapen. Hoe ver mag de hulpverlener gaan in het privéleven van de cliënt? Hoe moet de omgeving erbij worden betrokken? Hoe dwingend mag de hulp zijn? En wat is eigenlijk normaal en wat is extreem?

De vlaggetjes van Oranje. Ik heb ergens gelezen dat degenen die vlaggetjes ophangen, vaker PVV-stemmers zijn. Nu hangen er ook bij mij thuis vlaggetjes en ik stem toch echt geen PVV. Er is boosheid in het land. Boosheid op de ander. Boosheid op de politiek. Wat erin zit, moet eruit.