Naarmate in het welzijnsdebat de kritiek op het welzijnswerk ‘oude stijl’ toeneemt en zelfs geëngageerde theoretici - die voor veel poen de congressen voor de managementslagen toespreken- niet kunnen wachten tot deze sector collectief harakiri pleegt, worden steeds meer veldwerkers onrustig. En begrijpelijk!

Welzijn nieuwe stijl. Wie is er niet mee bezig? Zelf ben ik positief over deze landelijke ontwikkeling om het lokaal welzijnswerk - broodnodige - nieuwe impulsen te geven. Ik wil het hier hebben over het achtste baken van Welzijn nieuwe stijl: ruimte voor de professional.

Met veel plezier sprak ik vorige week met de inmiddels gepensioneerde wijkagent Gerrit, met wie ik vroeger veel samenwerkte. Ik was toen nog een stagelopend broekie bij het Jongeren Advies Centrum (JAC.) Gerrit liep regelmatig binnen, hij kende alles en iedereen. De beroepskrachten, de vrijwilligers, de jongeren, de ouders, de winkeliers in de wijk. Hij wist wie de raddraaiers waren, maar belangrijker nog, hij wist welke tandwielen in werking gezet moesten worden zodat vragen en oplossingen bij elkaar kwamen in een mooi draaiend geheel. Hij was vaak de schakel tussen hulpverleners en ouders wanneer het ging om weggelopen jongeren.

De mensen die me kennen weten dat ik bezeten ben van alles wat met jeugd te maken heeft. Het jongerenwerk blijft naast werk ook een passie van me. Ik volg ontwikkelingen in en buiten het land, kijk waar mooie dingen gebeuren waar ik wat mee kan en probeer een bijdrage te leveren daar waar mogelijk is als het gaat om het profileren van de sector.

We hebben allemaal last van DWVDD: de waan van de dag. Als jouw mailbox jou de baas is, klanten altijd voor gaan, de dag alweer om is voor je er erg in hebt, de druk van jouw opdrachtgevers zwaar op je schouders ligt, er maar geen einde komt aan je to-do lijst, dan is DWVDD jouw baas. En verschuift tijd voor marketing en profilering naar het achterste plan. Herken je dit?

Wat is eigen kracht? De laatste jaren ben ik beroepsmatig over eigen kracht gaan lezen en filosoferen. Ik vind in de term iets puurs; iets van de essentie van waarom ik ooit koos voor de opleiding sociaal pedagogische hulpverlening. Maar die prachtige term krijgt de laatste tijd een nare bijsmaak. Sinds de bezuinigingen hoor je hem overal en lijkt hij vooral synoniem te staan voor ‘zoek het zelf maar uit’. Is dat nou eigen kracht?

‘Jarenlang hebben we gevochten om mijn ouders bij elkaar te houden. Nu dreigt alsnog een gedwongen scheiding voor de voordeur van het verpleeghuis.’ Dit schrijnende verhaal kwam mij ter ore tijdens de bijeenkomst in het kader van het CDA-project ‘Hoe houden we de zorg gezond?’. Een project van het CDA om mensen de kans te geven hun ideeën en suggesties over de zorg in een gesprek met Kamerleden naar voren te brengen.

Het Nederlandse kabinet gaat bezuinigen en taken decentraliseren naar lokale overheden, die meer verantwoordelijkheid krijgen over uitvoering en financiering. Hierdoor ontstaat behoefte aan meer particuliere inzet in het publieke domein. Dit kan op termijn leiden tot een verschuiving in het subsidiestelsel met gevolgen voor maatschappelijke organisaties en burgers.

Minister Henk Kamp (Sociale Zaken) heeft gezegd te gaan bekijken om in crisistijd af te wijken van de cao. Het gaat dan bijvoorbeeld om het niet uitbetalen van de afgesproken loonsverhoging. NU'91 is fel tegen een inbreuk van Kamp op de cao’s. Cao’s zijn het domein van werkgevers en werknemers en die kunnen deze verantwoordelijkheid goed aan.

Mijn vader werd januari dit jaar plots opgenomen in een verzorgingshuis. De allereerste keer in die naargeestige ruimte, met tweedehands versleten meubilair en stoffering, zat ik aan zijn bed vanaf ongeveer 16.00 uur. Om 18.30 was er nog steeds niemand langsgekomen om hem eten en medicijnen te brengen, op de hele etage trof ik geen verzorgende aan. Op het alarmknopje gedrukt. In de aanpalende ruimte klonk de intercom: waarom er werd gebeld?