In deze onzekere tijden van de Kanteling, Welzijn Nieuwe Stijl en de drie grote transities is het zaak stevig met beide benen op de grond te staan. Organisaties die met beide benen op de grond staan weten wie ze zijn, wat ze doen en waarom ze dat doen.

We zijn dus begonnen. In 2012 wordt een experiment uitgevoerd om te bepalen of filantropie de bezuinigingen op sociaal beleid van een gemeente kan opvangen. Het model is een mix van filantropie door burgers, instellingen (waaronder welzijnsorganisaties en kerken), bedrijven en overheid. Het gaat uit van ondernemende filantropie met winstgevendheid (venture filantropie).

Hoewel de axioma’s in de exacte wetenschappen steeds verder opschuiven naar het reëel worden wat voorheen onmogelijk werd geacht, ben ik altijd wel een beetje jaloers op die knappe Bètakoppen. Zij hebben immers de zekerheid van het experimentele onderzoek, waarbij je alle variabelen constant kunt houden, zodat je met nauwkeurigheid de werking van één specifiek stofje kan testen.

Soms roept het leven je even terug bij de les. Ik zit met mijn neus in de boeken, artikelen en thema’s om theoretische kennis te koppelen aan de praktijk. Ik discussieer met vakgenoten over de invulling van beleid en veranderende waarden in het vak. Ik becommentarieer tentamens waarbij ik toets of de geleerde methodische begrippen toegepast worden. Ik strooi met ingewikkelde verzamelbegrippen en probeer kaders te bedenken om het handelen handvatten te geven.

Het nieuwe jaar is gelukkig nog maar net begonnen, genoeg tijd voor het verwezenlijken van oude en nieuwe ambities. Zelf ben ik voorzichtig met het bedenken van goede voornemens; eerst afmaken wat we het vorige jaar zouden realiseren is al ambitieus genoeg.

Een leidster van één van onze peuterspeelzalenhad mij gevraagd om een verhaaltje te komen voorlezen voor peuters in het kader van de Nationale Voorleesdag. Zoiets hoef je me geen twee keer te vragen. Als vader van twee volwassen dochters (nog geen opa overigens) een mooie kans om na zo’n 20 jaar weer eens op te treden als erkend sterke voorleespapa.

Preventief werken is een van de moeilijkste dingen die er is. Grote preventiecampagnes mislukken massaal (ondanks de inzet van ervaren marketeers en grote budgetten) omdat mensen nu eenmaal eigenwijs zijn. Ondanks dat staat preventief werken ook voor veel sociaal werkers hoog in het vaandel.

Dinsdagochtend. Een ochtend als alle andere. In het buurthuis druppelen de vaste klanten binnen. De senioren van de biljartclub, de jonge moeders, kinderen die gaan gymmen. En de beheerder die met zijn multifunctionele mopkar rondscharrelt. Niet om schoon te maken, maar het ding fungeert goed als mobiele praattafel. Niemand ontkomt aan hem.

'Waarom is dit niet tien jaar eerder gebeurd?', vroeg de voorzitter van de Wmo-raad tijdens een informatiebijeenkomst van een gemeente over de transitie van de AWBZ begeleiding. We waren met een grote groep zorgaanbieders, welzijnsorganisaties en cliëntenorganisaties bijeen om met elkaar na te denken over de toekomst van de begeleiding in hun stad. De energie en het enthousiasme waarmee de voorzitter van de Wmo-raad de transitie tegemoet treedt raakte mij. Hij was duidelijk toe aan vernieuwing in de sector zorg en welzijn.

Met steun van de hoogleraar en de toezegging voor begeleiding is een belangrijke stap gezet richting mijn afstuderen en richting de ontwikkeling van een lokaal filantropiemodel in Nederland.