De vorige keer schreef ik: ‘het beste plan is het plan waarover het huishouden zélf de regie voert omdat men begrijpt dat het problemen oplost die zij zelf als zodanig ervaren. Ook in huishoudens waar sprake is van opgelegde kaders of handhaving’.

Wat is mijn netwerk? Ik heb daar wel een idee over, maar nooit op papier gezet. Mijn partner heeft er vast ook een idee over, maar we hebben het er nog nooit over gehad. Dus wat gebeurt er als ik morgen uitval en niet meer kan zeggen wie uit mijn netwerk mij kan ondersteunen?

Hebt u 'm nog? Soms ben ik mijn inspiratie even kwijt. Vragen als 'waar doe ik het voor?' of 'wat is het nut?', schieten dan door mijn hoofd. Maar dan lees ik een artikel in de krant over de jonge vrouw Amina (NRC, 25 maart 2013), die opkomt voor vrouwenrechten in haar land Tunesië. Ze maakt onderdeel uit van een (radicale) feministische groep, die strijdt voor een 'niet door mannen gedomineerde' samenleving en voor de rechten van de vrouw opkomt.

Euthanasie bij dementerenden is een gevoelig onderwerp. Onlangs wijdde Zembla een uitzending aan de toepassing van de euthanasiewet bij dementerenden. Zo hebben veel mensen in een verklaring aangegeven niet meer te willen leven, indien zij bijvoorbeeld hun kinderen niet meer herkennen. Goed voorbereid zijn op de toekomst, is hun idee. De praktijk blijkt echter een stuk weerbarstiger. Uitvoering van euthanasie bij dementerenden komt nog maar nauwelijks voor. En dat is maar goed ook.

Ik schrijf aan een roman, nu bijna een jaar lang over het leven van mijn dochter. Het is geen zielig verhaal of verhaal voor lotgenoten. Het wordt een literaire roman. Tenminste dat hoop ik, want wat dat betreft blijf je afhankelijk van het oordeel van literair recensenten na publicatie. Ik schrijf het op basis van de input die mijn dochter mij regelmatig geeft, en mijn en de observaties van mijn vrouw in de afgelopen 14 jaar. Bij het schrijven word ik gecoached door een bekende schrijfster.

In het sociaal werk wordt je inzet door cliënten niet altijd als vanzelfsprekend gewaardeerd. Zeker in een setting waar sprake is van ‘dwang en drang’ is waardering soms ver te zoeken. Gelukkig zijn er je collega’s die je een hart onder de riem steken. Is er de werkgever die tevreden is omdat je de productie hebt gehaald. Maar ja… de meest waardevolle waardering komt toch van je cliënten. Een schaars goed.

We willen onze klanten geen vis geven maar ze leren vissen. Uitgebreid en jubelend vertellen we hoe leuk het is om te vissen en hoe wij ze dit kunnen leren. Maar we vergeten één ding: waarom wil onze klant leren vissen? Omdat hij honger heeft!

Transities in het sociale domein kunnen alleen succesvol zijn als deze worden omgezet in een integraal beleid. Gemeenten moeten daarvoor wel de juiste voorwaarden creëren: minder regels, meer ruimte voor eigen initiatief. Professionals mogen buiten de lijntjes kleuren.

De afdeling Sociale Psychologie van de Universiteit van Amsterdam presenteert op 18 april tijdens een expertmeeting de eerste resultaten van een onderzoek naar het effect van de sociale interventie DIAMANT. De ontwikkelaars van deze interventie de zusters Esma en Souad Salama en Esmae Mahdi. Deze drie professionals hebben zelf sociaal-culturele problemen ondervonden.

Terwijl zorgend Nederland wacht op het plan van de staatsecretaris om de langdurige zorg te hervormen, schoven onlangs twintig wetenschappers, bestuurders en cliëntenvertegenwoordigers uit de ziekenhuiswereld, gehandicaptenzorg, jeugdzorg en inspectie aan bij een Diner Pensant over de zorg in ons land. De conclusie was: we zijn op de verkeerde weg.