Blog: Ouders wilden geen voorbeeld zijn

Vorige keer blogde ik over de ziekenhuisopname van mijn zus. Mijn partner en ik zaten deze zomer aan het IJsselmeer. Tijd voor wat tussentijdse bespiegelingen over pa, over ons leven, toen en nu.

Artikel bewaren

Je hebt een account nodig om artikelen in je profiel op te slaan

Login of Maak een account aan
Marianne Jans is blogger bij Zorg+Welzijn

In haar vorige blog vertelde Marianne wat de hersenbloeding van haar zus voor invloed had op de voltooid leven wens van haar vader >>

Na anderhalve week vakantie miste ik de bijna-dagelijkse telefoontjes met pa. In de warme avondzon aan het IJsselmeer bladerde ik door alle losse aantekeningen van heel wat telefoongesprekken. Van al die snel uitgeschreven trefwoorden weet ik nog precies hoe mijn vader erover vertelde en wat de context was. Ik kan nu wel concluderen dat onze relatie is veranderd.

Los gezin

Ons gezin is door omstandigheden én door onze individuele karakters altijd een wat los gezin geweest. Tel daarbij op dat pa en ma in een tijd leefden dat ouders geen voorbeelden voor hun kinderen wilden zijn. Sterker nog, mijn pa vertelde onlangs: ‘Onze kinderen moesten alles halen uit eigen observatie. Jullie zagen ons bezig in het gezin, dat moest genoeg voorbeeld zijn. De jongeren die wij in de basketbalclub begeleidden, kregen achteraf bezien veel meer begeleiding om in de maatschappij hun plek in te nemen.’ Zo was er op het oog weinig samenhang in ons gemeenschappelijk leven.

Nieuw bestaan

Dat werd ook geografisch bepaald. Vanuit Groningen verhuisden mijn zus en ik (los van elkaar) naar Den Haag. Na het overlijden van ons moeder verhuisde pa steeds verder van ons weg. Totdat hij uiteindelijk in Duitsland terecht kwam. Al dat verhuizen was voor ons niet vreemd. In mijn moeders gezin, en later in haar eigen gezin, pakte je gewoon je boeltje op als je, gedwongen of vrijwillig, honderden kilometers verder een nieuw bestaan startte. Wij zijn daar allen een kei in geworden.

Keerzijde

Al dat verhuizen en je eigen weg gaan, heeft op latere leeftijd een keerzijde. Wij proberen nu de geografische en relationele afstand om te buigen in iets vruchtbaars. Langzaamaan halen wij de tijd in. Pa met zijn olifantengeheugen, die tot in alle details kan vertellen over zijn jeugd en zijn eigen gezin. Jaren geleden schreef hij al een boek vol, en ook nu nog komen ‘nieuwe’ herinneringen boven. Dit heeft een geheel andere toegevoegde waarde: steeds meer begrijp ik mijn achtergrond en mijn karakter.

Kwetsbaar

Mijn zus woont al heel lang in Almere, ik ben tien jaar geleden in de buurt van Den Bosch gaan wonen. Wij maken de laatste jaren veel meer tijd vrij voor elkaar. Samen een nacht in een Gronings hotel in combinatie met archiefonderzoek. Of samen in een B&B bij ons pa in de buurt om hem te helpen met huis en tuin. Gedrieën trekken we tijd voor elkaar uit. Wij leren elkaar steeds beter kennen. En durven ons kwetsbaar en open op te stellen.

Dankbaar

Inmiddels schrijf ik dit intermezzo zo’n twee maanden later uit. Ik zit vanwege de heerlijke nazomer wederom aan ons campingtafeltje. De verdieping die wij gedrieën in hebben gezet de laatste jaren, geeft mij nu weer een gevoel van verwondering, rijkdom en acceptatie. Pa is met zijn bijna tachtig jaren nog redelijk gezond en heel goed bij de tijd. Ik kan dus niet anders dan dankbaar zijn voor de nog steeds interessante en fijne aanwezigheid van hem ‘op deze aardkloot’, zoals hij de wereld weleens noemt.

0
270
Marianne Jans
Marianne Jans (1962) heeft ooit de overstap gemaakt van chemisch analiste naar boekverkoopster. En haar ‘alfa-kant’ heeft het inmiddels behoorlijk overgenomen. ‘Met 50 jaar leeservaring, 27 jaar schrijfervaring, 12 jaar werken in een boekhandel en 15 jaar werken als boekrecensent kan ik wel zeggen dat schrijven en lezen mijn grootste passies zijn.’ Tel daarbij op dat ze uit een liberaal-rood nest komt, dan kun je concluderen dat Marianne met een open, kritische en geïnteresseerde blik op de wereld is opgevoed. Sinds een aantal jaren is Marianne actief bezig met het schrijven van blogs, begeleiden van amateurschrijvers en het corrigeren van teksten. Haar overige tijd besteedt ze aan jeu-de-boules, fotograferen, stamboomonderzoek en de camper. Met haar tachtigjarige vader spreekt Marianne regelmatig over het voltooid leven, een onderwerp dat voor hem steeds belangrijker wordt.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.