Blog: Mijn vader en het voltooid leven

Sinds een paar weken zoemt een vraag in mijn achterhoofd die niet echt bewust naar voren komt: ‘Wat zou pa ervan vinden als ik de blogs over zijn voltooid leven-wens niet meer anoniem schrijf?’ Vanochtend sprak ik deze vraag via de telefoon concreet uit. ‘Geen probleem mee’, antwoordt hij direct. Ik val even stil.
Marianne-Jans-EPI.jpg

Zo snel had ik dit antwoord niet verwacht. Sterker nog, ik leidde mijn vraag in met de uitnodiging om hier eens over na te denken. ‘Omdat je in het begin zei dat anonimiteit wel een vereiste was voor mijn stukjes.’ ‘Dat klopt. Maar ik merk inmiddels ook dat persoonlijke columns mij meer raken en me meer zeggen dan stukjes die wat algemener zijn.’ Hij merkt dit in de kranten die hij leest, de artikelen die ik hem opstuur als het gaat om het publieke debat over het voltooid leven en columns op Radio Noord.

Drempel

De kracht van mijn stukjes vind ik er juist in zitten dat het dicht bij mezelf ligt. Het gaat niet over iemand uit mijn omgeving. Het gaat over mijn vader. Dat legt wellicht de drempel wat lager voor andere ouderen om er over te praten.

Bespreekbaar maken

Tussen neus en lippen door laat hij bij zijn kegelvrienden de opmerking ‘Ach, het hoeft in principe ook niet echt meer voor mij’ weleens vallen. Gewoon op een losse manier, zonder drama. Mijn vader was vroeger al zo: met een opmerking proberen anderen uit de tent te lokken. Zodat ze geen tijd hebben om een correct antwoord te verzinnen. Nu wil hij dit thema ook bij ouderen bespreekbaar maken. ‘Ik merk dan dat ze eerst heel vreemd opkijken. Sommigen worden ook nerveus. Zou dat kunnen komen omdat men zelf ook weleens heel vluchtig die gedachte heeft? En dit dan snel weer wegstopt?’

Open gesprek

Hij denkt weleens aan een uitspraak van de acteur en komiek Jan Blaaser: ‘Ik wordt kostmisselijk van al die mensen die in mijn vrije tijd ook altijd een mop van me willen horen. In het begin vond ik dat leuk natuurlijk. Maar op een bepaald moment wil ik het ook weleens ergens anders over hebben. Op een bepaald moment houdt zoiets op.’ ‘Die benadering vergelijk ik met het leven zelf. Op een bepaald moment is het goed. Is het klaar.’ Het doet wat met me om zo open in gesprek te zijn èn te blijven met mijn vader.

Praktijk van alledag

Vanaf nu krijg ik van Zorg+Welzijn de kans om tweewekelijkse een blog te plaatsen over het voltooid leven-gevoel van mijn bijna tachtigjarige, actieve vader. Wat dit voor hem precies betekent. Wat dit met mij en ons als familie doet. Wanneer kwam hij daar voor het eerst mee? Hoe vormt hij zijn mening? Hoe reageert hij op de publieke discussie in Nederland? Vele vragen, overdenkingen en de praktijk van alledag.

0
68
Marianne Jans
Marianne Jans (1962) heeft ooit de overstap gemaakt van chemisch analiste naar boekverkoopster. En haar ‘alfa-kant’ heeft het inmiddels behoorlijk overgenomen. ‘Met 50 jaar leeservaring, 27 jaar schrijfervaring, 12 jaar werken in een boekhandel en 15 jaar werken als boekrecensent kan ik wel zeggen dat schrijven en lezen mijn grootste passies zijn.’ Tel daarbij op dat ze uit een liberaal-rood nest komt, dan kun je concluderen dat Marianne met een open, kritische en geïnteresseerde blik op de wereld is opgevoed. Sinds een aantal jaren is Marianne actief bezig met het schrijven van blogs, begeleiden van amateurschrijvers en het corrigeren van teksten. Haar overige tijd besteedt ze aan jeu-de-boules, fotograferen, stamboomonderzoek en de camper. Met haar tachtigjarige vader spreekt Marianne regelmatig over het voltooid leven, een onderwerp dat voor hem steeds belangrijker wordt.

Geef je reactie

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Heb je nog geen account, maak dan hieronder een account aan. Lees ook de spelregels.