Sinds Prinsjesdag weet heel Nederland het: we gaan van verzorgingsstaat naar participatiemaatschappij. Het nieuwe adagium is: reken niet op de ander, maar vooral op je eigen kracht. En wie kan daarop tegen zijn? Dat vroeg hoogleraar Duyvendak zich af tijdens het congres ‘Eigen kracht ontkracht’ in mei 2013. Ik herinner me hoe weinig kritiek er tijdens die conferentie klonk. Dit is blijkbaar geen item waarover onderhandeld hoeft te worden. Tegelijk herinner ik me ook het besmuikte gegrinnik toen aan de zaal de vraag werd gesteld wie bereid is zijn buurman voortaan onder de douche te zetten.

‘Vrijwilligerswerk, dat doe je niet voor niets.’ Dat vond ik nou nog eens een goede slogan om mensen te werven. Eentje die de kern raak, want ook al staat er geen geldelijke vergoeding tegenover, je krijgt er wel degelijk iets voor terug. Al was het maar een inkijkje in een wereld die je anders niet leert kennen.

Op een vrijdag in november ben ik in de Indische Buurt in Amsterdam. Het is een Vogelaarswijk met ruim 65 procent niet-westerse allochtonen en 44 procent minimajongeren. Buurtbewoners van het burgerinitiatief 'Wijk neemt zorg in eigen hand' hebben vandaag zorgaanbieders uitgenodigd om te praten over de gebiedsgericht aanpak van zorg en welzijn in de Indische buurt en over deelname aan het sociale wijkteam. Opmerkelijk? Ik vind van wel.

Daar zat ze dan, in de wachtkamer, bang voor wat er komen ging. Ik had geen afspraak met haar, ik kende haar niet eens. Toch wist ik wie ze was, ze stond namelijk al meer dan een half jaar prominent op de lijst van het zorgcasusoverleg.