‘Hoe voorkom je dat burgers bij een sociaal wijkteam terecht komen?’ Deze uitspraak hoorde ik tijdens een bijeenkomst van de Kenniskring Zelfredzaamheid ICT in Utrecht. In het hele land schieten ze nu als paddenstoelen uit de grond, als ware ze het volgende ei van Columbus. Het sociale wijkteam is de meest tastbare ontwikkeling van de transitie van rijk naar gemeenten. De strohalm waar iedereen zich aan vastklampt in deze onzekere tijd.

Een mevrouw aan de telefoon: ‘Ik zag uw stukje in de krant en zou u graag beter willen leren kennen.’ We spreken af dat ze naar het spreekuur op locatie komt. Ze vertelt dat ze graag naar het buitenland wil vertrekken. Haar vraag blijkt vooral praktisch: iets met pensioenen en verzekering. Ze komt meerdere malen naar het spreekuur.

Het was 1976. In Amsterdam Noord verkeerde het jongerenwerk in een permanente staat van crisis. De hiërarchie onder straatgroepen uit de diverse buurten verlamde het werk, mede door slooppartijen in jongerencentra door rivaliserend groepen. Werkers raakten onderling verdeeld. Het werd tijd voor een ingrijpende transitie.