Burn-out is geen individueel probleem, maar een probleem van het collectief. Waarom volgt een medewerker dan zo vaak een individueel re-integratietraject?

Een wonderlijk eigenschap van bestuurders in zorg en welzijn is het idee dat je het moet hebben over waar je naartoe wilt, wat de bedoeling is. Momenteel blijkbaar ‘persoonsgerichte zorg’. Ik hoor het een willekeurige bestuurder op een willekeurige bijeenkomst al zeggen: ’laten we vooral vooruit kijken, laten we werken aan persoonsgerichte zorg’, gevolgd door beleefd, vermoeid applaus.

Anders dan je had gehoopt, moet je hem weer binnenlaten. En de deur achter hem op slot draaien. Wat moet dat deprimerend zijn voor pedagogisch werkers in een justitiële jeugdinrichting (JJI). Om jongeren voor wie ze zich hebben ingezet zodat ze op het juiste pad blijven – tussen alle reorganisaties, bezuinigingen en de sluimerende onzekerheid over hun baan door – als een boemerang te zien terugkomen.

Het jeugdzorgbeleid gaat ondanks de enorme inzet van heel veel professionals knarsend en piepend door de bocht. De kwaliteit is lastig te bepalen, het aantal aanbieders nadert het aantal cliënten en vele Nederlandse gemeenten moeten driftig bezuinigen, omdat ze leeglopen op de post ‘jeugdhulp’.

De kranten kunnen er vol mee staan, maar ik zie het niet. Die digitale transitie. Tenminste, niet in de sociale sector. Terwijl het zo mooi zou kunnen zijn.

Op een prachtige Kroatische camping, na 1.500 kilometer stug doorkachelen, staan we met een prachtige meterslange camper in vol ornaat. Vakantie! De camper heeft een hydraulische plateaulift, een toegankelijke deur van een meter breed, een elektrisch hooglaagbed en tilliftsysteem in het plafond.

Ik ben in buurthuis BMVier in Rotterdam West. Jamila Talla zingt vol overgave een lied tegen huwelijksdwang, samen met een groep Afghaans-Nederlandse vrouwen. De vrouwen hebben eerst met elkaar gesproken over huwelijksdwang: hoe ervaren Afghaans-Nederlandse vrouwen deze dwang? Vervolgens schreven ze het lied.

Samen onverschrokken op pad gaan, heldhaftige daden verrichten, met elkaar vieren dat het mysterie is opgelost. Als kind leek het me fantastisch om bij een klein clubje jongens en meiden te horen, zoals ik in boeken las. Maar wat betekent zo’n hechte kliek vrienden eigenlijk voor de rest?

In 2009 publiceerde journalist Arjan Broers het boekje ’Een dwaas bestaan’ - een mooi geschreven portret van broodpater Gerrit Poels. In één van de interviews vraagt Broers ’Wat ontbreekt er aan het systeem rondom kwetsbare mensen?’. Het antwoord van Poels: ’Onmiddellijkheid. Vandaag helpen omdat er vandaag nood is.’