Welke kennis en vaardigheden heeft de welzijnprofessional van de toekomst nodig? Die vraag werd gesteld in verschillende gesprekken bij diverse hogescholen. Als veldwerker mocht ik samen met collega’s, docenten, lectoren en managers van diverse hogescholen een bijdrage leveren aan de start van vernieuwing voor MWD, SPH en CMV onderwijs.

Pim Otterloo start zijn arbeidscarrière in het bedrijf van zijn vader. Na een paar jaar begint hij een eigen zaak. Als zijn bedrijf door de moordende concurrentie van supermarkten onder druk komt te staan neemt hij de wijk naar een rijdende winkel. Hij werkt dag en nacht en leert om met alle rangen en standen te dealen. Rond zijn veertigste stopt hij het bedrijf en wordt jongerenwerker.

Maandag 8 juli berichtten diverse dagbladen over de plannen van John de Mol voor een nieuw televisieprogramma waarbij kinderen die uit huis geplaatst zijn, hun pleegouders mogen kiezen. Het programma wordt in de media al betiteld als ‘So you wanna be a pleegouder’. Volgens de kranten praat Jeugdzorg Nederland al een jaar met Talpa over dit programma. Ongelooflijk dat deze organisatie aan zo’n programma wil meewerken.

We all stand together van Paul McCartney was mijn eerste favoriete popnummer. In de bijbehorende tekenfilmclip stuit Rupert de Beer in het bos op een dansritueel van een kikkerkoning en zijn onderdanen. Samen vieren ze hoe ze het door hun onderlinge solidariteit, ondanks overal aanwezige hongerige vijanden, volhouden in het sprookjesbos. Ik moest aan Rupert denken bij een tv-discussie over de toekomst van de ouderenzorg.

Tabe Rienks had zijn sporen verdiend in voormalig Nederlands Indië, waar hij een weeshuis runde. Toen hij na de machtsoverdracht het land uit moest, ging hij zich in Amsterdam bezig houden met de hulp aan daklozen, hoeren, drugverslaafden en randgroepjongeren.

Het uitgangspunt voor Het Gemeenschapsfonds Zwolle (HGZ) is bekend: een sociale werkvoorziening waarin burgers en bedrijven samenwerken in een leer- en werkbedrijf. HGZ is een experiment waarbij onderzocht wordt of filantropie de bezuinigingen op sociaal beleid van een gemeente kan opvangen.

Ik was erbij dit jaar op het Wmo congres. De meeste indruk maakte Pieter Hillhorst met zijn pleidooi voor samenredzaamheid. Samen zorgen voor elkaar en dat kan nog veel beter dan dat we nu al doen. Wat nodig is, is een platform wat ons toegang geeft tot de overvloed die er is. Want die is er.

‘Pap’, zegt Mayim. ‘ Waarom zit jij zo vaak in Den Haag?’ Mijn antwoord is steevast: ‘Voor jouw geluk lieverd, voor jouw toekomst.’ Mijn ernstig gehandicapte dochter ziet me om de week naar de regeringsstad vertrekken met de kennisgeving dat ik op bezoek ga bij diverse Tweede Kamerleden. Bij bijvoorbeeld de VVD, het CDA, GroenLinks, D’66, SGP en PVV. Om haar verhaal te vertellen, over haar leven, haar geluk en haar wereldbeeld.

Het was eind 1981. Als jong onderzoeksteam werkend vanuit een arbeidersbuurt in Amsterdam Noord, hadden we na 6 jaar noeste arbeid en met de hulp van buurtbewoners, jongeren, jongerenwerkers en werkgerelateerde disciplines, zoals straathoekwerkers en reclasseringsmensen het model van Jongerenopbouwwerk in Nederland geïntroduceerd. We waren ineens de helden van het jongerenwerk en reden in een oude bestelwagen volgeplakt met Ban de Bom stickers door het land om op conferenties ons nieuwe model te promoten, vanuit het besef dat het jongerenwerk dringend aan een kwaliteitsslag toe was.

Helaas zie ik te vaak individuen of gezinnen waar een bataljon aan hulpverleners mee bezig is (geweest). Regelmatig haalt dat soort verhalen het nieuws. Ook de twee jongens die de Haagse juwelier doodschoten is zo’n geval. Zij waren bekend bij de hulpverlening. Maar dat zijn meer jongens die op latere leeftijd misdaden begaan. Ik ben me ervan bewust dat niet alle delicten voorkomen hadden kunnen worden als er eerder was ingegrepen, maar dagelijks kom ik casussen tegen die in mijn ogen een andere aanpak vergen.