Stichting Pelita werd 65 jaar geleden geboren, op 17 november 1947, uit particulier initatief. De stichting bekommerde zich om de ongeveer 300.000 mensen die als gevolg van de oorlogshandelingen in Indonesië gedwongen waren naar Nederland te komen. ‘Repatrianten’ werden ze genoemd, terwijl de meesten Nederland nooit hadden gezien.

Een bekende Belgische psychiater stelt onomwonden: nu 40 procent van de arbeidzame uren opgaat aan administratieve handelingen en verslaglegging, is de maat vol. Hij voelt zich gevangen in een kafkaiaans zorgsysteem dat een aanslag pleegt op zijn core business. Het systeem is een eigen leven gaan leiden. Het is een ultiem monster dat zich tegen zijn baasje keert!

Afgelopen september, toen Nederland eventjes genoot van een paar nazomerse dagen, zond de radio mijn favoriete liedje uit. Ik zong samen mee met mijn gehandicapte dochtertje.

Toen ik van vakantie terugkeerde, hoorde ik dat Toon was overleden. Hij is 59 geworden. Ik kende Toon van voetbal zo’n 45 jaar geleden. Hij kwam uit een groot klassiek Haags gezin. Ik zag hem niet vaak, maar als ik hem zag, maakten we altijd even een praatje.

In de wetgeving staat niet beschreven hoe gemeenten de transitie jeugdzorg moeten vormgeven. We willen het anders en beter, maar hoe komen we daar en hoe krijgen we iedereen mee? Die vragen moeten gemeenten zelf beantwoorden.

Ik kom ze op straat tegen, tijdens een onderzoek naar kwaliteitsverbetering van het jeugd- en jongerenwerk in een kleine stad in het noorden. Ze verschillen van huidskleur, opleiding, thuissituatie, hangplek, politieverleden, zorgcontacten en sekse. Maar hebben het buitensporig drank- en drugsgebruik gemeen en een eensluidende visie op hun stad: ‘Er is geen fuck te doen’.

'Geef mij maar alle dagen zon'. Zeker in de wereld die gezondheidszorg heet kunnen we wel wat warmte en zonlicht gebruiken. Na het succesvol afsluiten van een moeizaam CAO-traject voor de VVT, ligt deze herfst de volgende uitdaging alweer te wachten. Of eigenlijk is het geen volgende, maar een reeds bestaande uitdaging.

Veel mensen zijn vaak verbaasd als ze horen wat ik allemaal doe. Ik stel ze dan gerust door erbij te vertellen dat ik geen man, kinderen, huisdieren of planten heb waardoor ik gemakkelijk mijn eigen tijd in kan delen. Gisteren bij de aftrap van de Master Social Work realiseerde ik me dat de toelichting dit keer meer ter geruststelling van mezelf was. In de loop van de dag werd duidelijk dat die vlieger niet langer opgaat, niet omdat ik er opeens een man, kinderen, huisdieren en planten bij gekregen heb, maar de Master zal veel van mijn concentratie en tijd gaan vragen.

De verkiezingsstrijd is losgebarsten. Dagelijks worden we in de krant, op televisie, radio en sociale netwerken overspoeld met standpunten, statements, debatten en interviews van politieke leiders en hun handlangers.

De jeugd is teruggekeerd van vakantie, scholen zijn begonnen, vrienden worden herenigd en er ontstaan nieuwe vriendengroepen. Een jaarlijks terugkerend ritueel. Binnen de groepen moeten weer even de posities worden bepaald. Wie is dit jaar de leider, wie mag zijn adjudant zijn en wie zijn de gelukkigen die zich tot de meelopers mogen rekenen?