Ik zie het om me heen gebeuren: de opmars van de generalistische hulpverleners. Ze komen uit verschillende hoeken en heetten eerst frontlijnwerker, gezinsmaatschappelijk werker, wijkcoach, ouder- en kindadviseur. Generalistisch werken lijkt de nieuwe werkwijze en verschillende sectoren zijn er mee bezig.

Aandacht in de media, aandacht van de gemeente, aandacht van potentiele cliënten, aandacht van potentiele samenwerkende partners en aandacht als medewerker. In deze tijd van de transitie, de kanteling en de bezuinigingen is bijna iedere organisaties zich bewust van het belang van aandacht, want iedere zorg- en welzijnsorganisatie wil blijven bestaan!

Regelmatig krijg ik als jongerenwerker te maken met jongeren die een beetje ondersteuning nodig hebben in de route die ze gekozen hebben. Het kan om allerhande ondersteuning gaan van een opleidingkeuze tot ruzies thuis beter leren oplossen. Maar ook de minder makkelijke vragen komen bij het jongerenwerk terecht. Sterker nog: het zijn vaak juist de meer complexe vraagstukken die bij het jongerenwerk terecht komen.

Met een jeugdwerkloosheid die is opgelopen tot bijna zestien procent, is een krachtig en volledig cv voor jongeren belangrijker dan ooit. Welke opleidingen heb je afgerond, welke ervaring heb je daarbuiten opgedaan en welke vaardigheden heb je in die jaren ontwikkeld? Veel jongeren blijken echter niet in staat om dit goed zichtbaar te maken. Het wordt tijd voor een ‘cv nieuwe stijl’.

Onlangs zat ik bij een discussie over de toekomst van het sociaal domein en de uitvoering van de transities in mijn stad. Nu eens niet met alleen professionals uit de systeemwereld, maar ook wijkbewoners waren aanwezig. De statements van de laatste veroorzaakte zichtbaar irritatie bij een aantal professionals. Voor mij een stimulans om de ogenschijnlijk groeiende kloof tussen beide werelden aan de orde te stellen.

Verschillende jaren achtereen opende NU’91 een Meldpunt bezetting in de zomerperiode. Al snel bleek dat dit beter een Meldpunt onderbezetting genoemd kon worden. De rode draad van de duizenden reacties die wij kregen werd na jaren van inventariseren overduidelijk. Harder werken met minder en minder geschoold personeel in de periode die al in het voorjaar begint en pas in september eindigt. En dan volgt alweer snel de kerstvakantie.

De vakantie is in zicht en met enige schroom vertel ik mijn cliënten (als ze er naar vragen) dat ik naar Indonesië ga. Schroom omdat zij de middelen niet hebben ooit zo’n reis te maken, en het zelfs een wonder zou zijn als ze in eigen land er even op uit konden gaan. Dan voel ik me bevoorrecht en besef ik dat ik het maar goed heb.

Het hoogtepunt van de gymles op de lagere school was voor mij een oefening waarin ik al mijn verworven acrobatische lenigheid vol trots kon laten zien: een vogelnestje in de ringen. Ziet u het nog voor u? Handen en voeten in de ringen, buik ‘binnenste buiten’ naar de grond wijzend en kin omhoog, zonder rood te worden. We deden ‘n wedstrijdje wie deze (benauwde) positie het langst volhield. Tegenwoordig zou ik lenigheid beoordelen op het vermogen om snel te schakelen tussen een variatie van figuren.

Het kenmerkende aan wat generalisten rondom jeugd en gezin sowieso moeten kennen en kunnen, is dat zij domeinoverstijgend werken in samenwerking met het gezin. Het tweede is niet nieuw voor veel professionals maar het eerste meestal wel. Dat vereist dus leren. Van elkaar en van anderen.

Wat ben ik toch ver…ver van huis, denk ik, rijdend in een minibusje op Bali. Ik zit in een andere wereld, in een andere cultuur, té prachtig voor woorden. Het is makkelijk om als toerist mijn ogen te sluiten voor het dagelijkse leven dat schuilgaat achter de hotels, zwembaden en mooie tempels. Maar toch wil ik het weten: hoe gaat het met de kwetsbare burgers in de Indonesische samenleving?