Overal om mij heen zie ik pilots rondom generalistisch werken opduiken. En meer dan eens zijn dit nieuw opgebouwde structuren waar mensen generalistisch moeten gaan werken. Wat mij vooral opvalt aan dit alles is dat iedereen een eigen vertaling heeft van wat generalistisch werken is. Alleen dit al vind ik een gevaarlijke ontwikkeling, want zolang we niet met zijn allen duiding kunnen geven aan wat we nu eigenlijk bedoelen, is de kans groot dat we maar wat gaan doen.

Vorige week was ik in het Paleis van Justitie, gelegen aan het Amsterdamse IJ. Binnenkomen bleek niet moeilijk. Voor ik het wist zat ik - na balie en poortje - op de eerste verdieping, te wachten op ‘de zaak’. Dé zaak ja, want ik was een vrouw met een missie. Ik had connecties met de dader, en dat maakt zo’n proces toch meteen een stuk persoonlijker.

Wijk- en buurtteams zijn strategisch van groot belang voor gemeenten. De resultaten op de werkvloer vertalen zich immers direct in de financiën en laten zo zien of de taakstellingen wel of niet worden behaald.

Vreemd werd ik aangekeken toen ik februari 2013 overstapte van het Sociaal en Cultureel Planbureau naar MOVISIE. Wat bezielde mij om van zo’n gezaghebbend onderzoeksinstituut te switchen naar het kennisinstituut MOVISIE dat het meer moet hebben van praktijkonderzoek? Mijn antwoord klinkt misschien cliché maar is niet minder welgemeend: dit is voor mij een enorme uitdaging!

Waarom ben je ooit aan dit werk begonnen? Zelf sta ik daar zo nu en dan even bij stil. Want soms lijkt alles er op gericht te zijn om je van dat uitgangspunt weg te drijven. Nog voordat ik ook maar wist wat het sociaal werk inhield wist ik:ik wil mensen helpen. Zo simpel was het. Het begon met de cliënten, patiënten of bewoners en dus niet met ‘registratie en productie’, ‘diagnoses’ en ‘methodieken’.

Omdat ik al enkele weken thuis ben vanwege een nekhernia is dit een goed moment om even pas op de plaats te maken. Terugkijken, stilstaan en vooruitzien. Een paar cliëntverhalen verdienen nog een update.

Aanvankelijk dacht ik om met stille trom te vertrekken. Als blogger voor Zorg + Welzijn. Een lokaal initiatief dat burgerinitiatieven op het gebied van zorg en welzijn, cultuur, wijkontwikkeling, wijkeconomie en buurttuinen, verenigt in een krachtige belangengroep vraagt mijn energie. En daarmee kom ik op een steeds verdere afstand van de professionele zorg en welzijnswereld. Eerlijkheidshalve voel ik me ook niet meer zo thuis tussen mijn medebloggers.

Verhalen spreken tot de verbeelding en blijven daardoor veel makkelijker hangen. Bovendien: Verhalen inspireren. En inspiratie heb je nodig om tot actie over te gaan. Goede inspirerende verhalen schrijf je niet, maar moet je spotten, want ze bestaan al. En verhalen spotten is best moeilijk.