Het is beslist geen komkommertijd deze zomerperiode. Sterker nog het is behoorlijk druk. De onderhandelingen voor verschillende cao’s zijn nog voor het zomerreces gestart en naar u zult begrijpen nog lang niet afgerond. Eigenlijk horen we aan alle onderhandelingstafels hetzelfde. ‘We moeten bezuinigen, er is geen geld’ . Nu is dat niet echt nieuws, wat wel weer eens gezegd mag worden dat er blijkbaar toch geld is als ik andere bronnen serieus neem.

Als crisismanager heb ik vaak kleine en relatief onschuldige gebeurtenissen uit zien groeien tot grote maatschappelijke onrust. Het komt bijvoorbeeld vaak voor dat ontdekkend gedrag, passend bij de leeftijd van kinderen, breed uitgemeten wordt in de media als seksueel misbruik.

Wat doe je als een jongen in een orthopedagogische behandelgroep besluit op hoge hakken te gaan lopen? Is dat provocatie? Hoe reageer je als twee meisjes kussen op tv en één van de meisjes in de groep stil valt terwijl de opmerkingen door de lucht vliegen? Hoe vanzelfsprekend is het om het als groepsleider over homoseksualiteit te hebben op de groep of met een pupil?

Ik ben in het wijkcentrum, het is dinsdagavond half acht. Twee pubermeiden komen giechelend binnen, een ouder echtpaar schuift aan tafel. Zij zijn uitgenodigd om mee te denken over de criteria die de gemeente moet stellen aan aanbieders van zorg en ondersteuning. Een aantal ambtenaren zoekt wat weifelend een plek tussen de ongeveer 25 mensen die gekomen zijn.