Twee keer in mijn leven nam ik ontslag zonder al een nieuwe baan te hebben.

Ik ben een beetje klaar met: we zetten de cliënt met zijn wensen en mogelijkheden centraal.

De laatste tijd merk ik mijn eigen ongemak over hoe om te gaan met de armoede van mijn vriendin.

Maatschappelijk werkers kwamen bij ons met het goedbedoelde idee ‘betere burgers’ van mijn ouders te maken.

Ieder kind moet in een veilig leer- , pedagogisch- en zorgklimaat kunnen opgroeien, maar dat blijkt nog niet makkelijk.

Het bespreekbaar maken van ongewenst gedrag van vrijwilligers is niet altijd vanzelfsprekend.

‘Ik kan volgende week niet komen. Het huishouden kost mij veel tijd’, zegt een meisje (15) op scouting tegen mij.

De aandacht die er de laatste maanden is voor financieel misbruik van ouderen is wat mij betreft veel te beperkt.

Het is belangrijk af en toe tijd te maken om wat goede tools, blogs en artikelen over je werk te ontdekken en te lezen.

Een van de dingen waar ik mij wel eens over verbaas is dat nieuwe doelgroepen aangeboord moeten worden. U kent het vast wel. De gedachte dat met 80% van de Nederlanders niks mis is, dat 15% in een risicogroep zit en dat 5% hopeloos verloren is. Iemand heeft bedacht dat de welzijnssector die 80% moest gaan bereiken om de andere 20% te helpen ondersteunen. Een compleet nieuwe doelgroep en een nieuwe werkwijze dus.