Registreren Waarom moet u zich registreren voor deze site? Lees meer

Bijzonder bedankje

In het sociaal werk wordt je inzet door cliënten niet altijd als vanzelfsprekend gewaardeerd. Zeker in een setting waar sprake is van ‘dwang en drang’ is waardering soms ver te zoeken. Gelukkig zijn er je collega’s die je een hart onder de riem steken. Is er de werkgever die tevreden is omdat je de productie hebt gehaald. Maar ja… de meest waardevolle waardering komt toch van je cliënten. Een schaars goed.
'Wat een heerlijk werk, het sociaal werk.'
'Wat een heerlijk werk, het sociaal werk.'

Maar als die cliënten hun waardering uiten dan maakt het indruk en geeft het positieve energie. Soms komt waardering op een bijzondere manier. Enige tijd geleden sprak ik een maatschappelijk werkster die werkzaam is in het gevangeniswezen. Het nieuws dat er een groot aantal gevangenissen gaan sluiten was net bekend geworden. Het had haar wat weemoedig gemaakt en deed haar terug denken aan 'die goede oude tijd'.

Ze werkte op een VBA (Verslaafden Begeleidings Afdeling). VBA's maakte ooit vast onderdeel uit van het gevangenissysteem. Hier konden, vaak kort gestraften, drugsvrij hun detentie doorbrengen en zich voorbereiden op een verslavingsbehandeling na detentie. Er was tijd en aandacht voor de gedetineerde en zijn problematiek.

Uit die tijd stamt een aantal brieven en gedichten die ze had ontvangen van gedetineerden. Ze bewaarde de brieven al jaren in een verkreukelde envelop. We namen er een aantal door. Ontroerende dankbetuigingen. Soms onhandig geformuleerd, soms virtuoos geschreven gedichten. Het riep herinneringen op aan oud-cliënten. Een enkele gedetineerde was ze vergeten. Maar de meesten die de moeite hadden genomen om middels een brief hun waardering te tonen, kon ze zich nog helder voor de geest halen.

Zo was er 'De dichter'. Een kleine uitgeteerde man. Gepokt en gemazeld door het harde leven op straat. Zo iemand die vroeger werd omschreven als een straatjunk. Vermagerd en verwaarloosd. In detentie bloeide hij weer op. Rust en regelmaat bleek effectief. Alle aspecten van het leven in de bajes inspireerde hem en werden bezongen in een gedicht. Op een gegeven moment werd er een gedetineerde op hetzelfde paviljoen geplaatst die gitaar kon spelen. Dat leidde tot een samenwerking en de gedichten werden liederen.

Toen er eens een conflict was op het paviljoen waarin zij bemiddelde werd ook dit verwerkt in een gedicht. Twee kantjes volgeschreven waarin haar handelswijze op rijm werd geroemd. Een compliment van je cliënt in gedichtvorm. Die eer zal maar weinigen in het sociaal werk ten beurt vallen.

Ik heb het zelf in ieder geval nog nooit mee gemaakt en loop toch al wat jaartjes mee. Maar dat het gebeurt geeft me al een positief gevoel. Wat een heerlijk werk, het sociaal werk.

Marco Brok

Of registreer je om te kunnen reageren.

Zorgwelzijn is een uitgave van Bohn Stafleu van Loghum, onderdeel van Springer Media B.V.
Voorwaarden