‘Jarenlang hebben we gevochten om mijn ouders bij elkaar te houden. Nu dreigt alsnog een gedwongen scheiding voor de voordeur van het verpleeghuis.’ Dit schrijnende verhaal kwam mij ter ore tijdens de bijeenkomst in het kader van het CDA-project ‘Hoe houden we de zorg gezond?’. Een project van het CDA om mensen de kans te geven hun ideeën en suggesties over de zorg in een gesprek met Kamerleden naar voren te brengen.
Op 3 november jongstleden hebben we een groep van dertig mensen ontvangen in de Tweede Kamer om over hun ideeën door te praten. Het verhaal van deze vrouw liet mij maar niet los. Ik kende het nog van ‘mijn tijd’ toen ik werkzaam was in de zorg, maar dat het anno 2011 nog steeds voorkomt, dat vind ik oprecht stuitend. Het zullen jouw ouders maar zijn! Ik moest hier iets mee!
Ik dook in de materie en ontdekte al snel dat dit verhaal niet op zichzelf staat. Het gebeurt, helaas maar waar, nog regelmatig. Dit terwijl bij wet het op zich geregeld is dat mensen samen moeten kunnen blijven. Ik vind dat de keuze om al dan niet bij elkaar te wonen te allen tijde bij de cliënt zelf moet liggen.
Ik heb dit punt ingebracht tijdens de begrotingsbehandeling VWS. Eerder dit jaar heb ik in een column gepleit voor meer ruimte voor het ‘normale leven’ ook als je bent opgenomen in een verpleeghuis. Niet de beperking en de ziekte maar het normale leven zou centraal moeten staan. Meer gezelligheid en dus ook meer ruimte voor intimiteit in verpleeg- en verzorgingshuizen. Kortom: ruimte aan de bestaande gezinsverbanden.
Wellicht een hele ander kijk op zorg, maar zo essentieel. Als we uit willen gaan van de menselijke maat, begint het onder andere hier als u het mij vraagt. De staatssecretaris erkende het punt en gaat ermee aan de slag. Ik wil weten welke belemmeringen en oplossingen er zijn. Wat mij betreft, hoort het ongewild scheiden van ouderen echt tot het verleden. Wordt vervolgd dus!
Sabine Uitslag, Tweede Kamerlid
door
Alexandra Sweers
13 dec 2011