Participatie

Verslaving
Alcohol als oorzaak of gevolg van sociale problemen

Zorgen om neerslachtige drinkers: ‘Kunnen in vicieuze cirkel terechtkomen’

We zijn in het tweede deel van de coronatijd opmerkelijk genoeg minder alcohol gaan drinken, althans een deel van de Nederlanders. Mensen die last hebben van angst, neerslachtigheid en stress zijn (veel) meer alcohol gaan drinken. Carmen Voogt, als wetenschappelijk medewerker alcohol verbonden aan het Trimbos-instituut, vindt dat die groep in de gaten gehouden moet worden. ‘Het gaat om een kwetsbare groep mensen.'
Jeugdhulp
Portretfoto geïnterviewde

Hoe het jongerenwerk nog meer kan bijdragen, als misvattingen verdwijnen

Stijn Sieckelinck, lector Youth Spot van de Hogeschool van Amsterdam, spreekt vandaag zijn Lectorale rede uit. Hij noemt het zijn liefdesverklaring aan het jongerenwerk, dat volgens hem nog veel meer kan bijdragen aan vraagstukken in jeugdhulp, onderwijs en handhaving.
PTSS

6 dingen die je moet weten over PTSS

PTSS (posttraumatische stressstoornis) is een psychische aandoening die goed te behandelen is, maar dan moet het wél ontdekt worden. Suzy Matthijssen, klinisch psycholoog, wetenschapper, en hoofd van het Altrecht Academisch Angstcentrum, zet de belangrijkste weetjes over PTSS op een rij.
Jeugdhulp
Kim Jolink-Verkuilen is blogger bij Zorg+Welzijn.

Column: ‘Zijn we bepaald gedrag te veel aan het problematiseren?’

Kim vraagt zich af of we niet onnodig bepaald gedrag problematiseren, waardoor hulpverlening zich niet kan richten op de échte problemen.

Hoe moeders van kinderen met een beperking experts worden in de…

Moedernetwerk, een informele zorgorganisatie in Amsterdam, kan een belangrijke rol spelen in gezinnen waarin sprake is van een kind met een beperking. In dat gezin worden de ouders, vaak met een hoofdrol voor de moeder de experts in de zorg. In een magazine van kenniswerkplaats het Ben Sajet Centrum over hoe de zorg beter kan aansluiten bij het dagelijks leven werd een reportage erover gepubliceerd.

Mogelijke mensenhandel vraagt blijvende alertheid, zegt CoMensha

Hulpverleners moeten alert blijven op de uitbuiting van vluchtelingen. Dat is de oproep van Marcus de Koning-Man, werkzaam bij CoMensha, landelijk expertisecentrum tegen mensenhandel. ‘We krijgen signalen dat er rond opvanglocaties van vluchtelingen sprake is van mensenhandel.’
metoo

Ruim een derde mbo-verpleegkundigen krijgt ongewenste seksuele aandacht

Hoewel zorg- en hulpverleners vaak te maken krijgen met ongewenste seksuele aandacht op de werkvloer, besteden organisaties daar lang niet genoeg aandacht aan, vindt Ymke Kelders van Rutgers, expertisecentrum seksualiteit. ‘Protocollen en een vertrouwenspersoon zijn niet voldoende om professionals veilig en met plezier te kunnen laten werken.’

‘Niet de daklozen, maar professionals en samenleving zijn de zorgmijders’

‘Onze taak is te doen wat nodig is om de gevallenen te helpen oprapen’, zegt Igor van Laere, oprichter van de Nederlandse Straatdokter Groep. Daklozen hebben zo snel mogelijk zorg nodig. ‘Als je die niet biedt, kost een dakloze vijf keer zo veel als hij voor de vijfde keer in het ziekenhuis ligt.’
Jeugdhulp

Rechtsbescherming na uithuisplaatsing in gevaar, rechter staat te ver weg

Jeugdrechters kunnen niet beslissen wat de beste plek is voor een kind dat niet meer thuis kan wonen. Na uithuisplaatsing heeft de rechter bovendien onvoldoende zicht op wat er wordt gedaan om het kind met ouders te herenigen. ‘Dit is problematisch, kinderen zijn gebaat bij stabiel en doorgaand contact met ouders’, stelt hoogleraar jeugdrecht Mariëlle Bruning van Universiteit Leiden.
Jeugdhulp

Waarom medeleven met criminele jongeren juist nu nodig is (maar overspeel…

Compassie voor criminele jongeren is een must om jeugdcriminaliteit aan te pakken, juist in tijden van verharding, zegt criminoloog Jan Dirk de Jong. Het gaat niet om medelijden maar om medeleven tonen. Hoe doe je dat en in welke valkuilen moet je niet trappen?

Over participatie

Wat is de Participatiewet?

Iedereen die kan werken, maar die het zonder ondersteuning niet redt op de arbeidsmarkt, valt sinds 1 januari 2015 onder de Participatiewet. Doel van deze wet is dat meer mensen, ook mensen met een arbeidsbeperking, werk vinden. In de Participatiewet wet zijn de voormalige Wet sociale werkvoorziening, de Wet werk en bijstand en de Wajong samengevoegd. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van de Participatiewet.

Lees meer

Sinds de invoering van de Participatiewet op 1 januari 2015 zijn gemeenten verantwoordelijk om mensen die ondersteuning nodig hebben, aan de slag te krijgen op de arbeidsmarkt. Om dit te kunnen realiseren, zijn er in de wet een aantal instrumenten opgenomen die gemeenten moeten helpen zoals loonkostensubsidie en beschut werk. Naast het bieden van ondersteuning die gericht is op arbeidsinschakeling, hebben gemeenten ook de taak om inwoners die onder de Participatiewet vallen, wanneer dat nodig blijkt, inkomensondersteuning te bieden. Gemeenten bepalen zelf welke inwoners voor welke vorm van ondersteuning in aanmerking komen.

Om daadwerkelijk te zorgen dat mensen die ondersteuning nodig hebben in dienst genomen worden door een werkgever, kunnen gemeenten werkgevers een loonkostensubsidie verstrekken. Deze subsidie kan uitgekeerd worden als een werkgever iemand in dienst neemt die per uur niet volledig productief zijn en daardoor eigenlijk niet het wettelijk minimum loon kunnen verdienen.

Beschut werk en banenafspraak

Een ander onderdeel van de Participatiewet is de opbouw van beschut werk. Beschut werk is bedoeld voor mensen die zo veel begeleiding nodig hebben op hun werkplek (bijvoorbeeld door hun lichamelijke of psychische beperking) dat het niet realistisch is om van een reguliere werkgever te verwachten dat hij hen in dienst neemt. Daarom is er vanuit het rijk budget beschikbaar gesteld om in totaal 30.000 beschutte werkplekken te realiseren. Dit gaat echter nog niet zo voorspoedig als gehoopt. Zo was er in 2015 bijvoorbeeld budget om 1600 plekken te realiseren, uiteindelijk zijn dat er maar 44 geworden. De Tweede Kamer heeft daarom vastgesteld dat gemeenten vanaf 1 januari 2017 verplicht zijn om beschut werk aan te gaan bieden. Binnen vijf jaar moeten de plekken die in 2015 en 2016 niet gerealiseerd werden, alsnog beschikbaar komen. Het totaal van 30.000 plekken moet in 2048 gehaald zijn.

En dan is er nog de banenafspraak. In 2013 is, in het sociaal akkoord, afgesproken dat werkgevers voor 2026 stapsgewijs 100.000 extra banen creëren voor mensen met een ziekte of een handicap. De overheid creëert daar bovenop ook 25.000 banen. Deze banenafspraak staat los van het bieden van beschut werk. Wanneer de doelstellingen van de banenafspraak niet gehaald worden, kan er een dwingend quotum afgesproken worden. Dat quotum houdt in dat op termijn elke werkgever met 25 en meer werknemers een formele verplichting krijgt arbeidsplaatsen open te stellen aan mensen met een arbeidsbeperking en moet betalen voor niet vervulde plekken.

Tegenprestatie en basisinkomen

Naast regels, subsidiemogelijkheden en afspraken voor en met werkgevers, zijn er in de Particpatiewet ook verplichtingen opgenomen voor burgers. Eén van die verplichtingen is de tegenprestatie naar vermogen. Dit betekent dat gemeenten inwoners die een bijstandsuitkering ontvangen, kunnen verplichten hier een tegenprestatie voor te leveren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het verplicht uitvoeren van vrijwilligerswerk. De enige voorwaarden die het rijk stelt aan de tegenprestatie, is dat de tegenprestatie het re-integratiebeleid niet mag doorkruisen en dat er geen tegenprestatie gevraagd mag worden van alleenstaande ouders die de volledige zorg hebben voor één of meer kinderen tot vijf jaar.

Om na te gaan of mensen met een bijstandsuitkering sneller uitstromen naar werk en daardoor dus minder (lang) afhankelijk zijn van een uitkering, wordt er nu in verschillende gemeenten getest of een basisinkomen zou werken. Er zijn hiervoor verschillende experimenten in gang. Vanuit het rijk wordt een experiment gesubsidieerd. In dit experiment mogen bijstandsgerechtigden deelnemen op vrijwillige basis en worden ze ingedeeld in drie groepen: een ontheffings-, een intensiverings- en een vrijlatingsgroep. Op die manier kunnen gemeenten testen hoe gedrag van bijstandsgerechtigden verandert naarmate ze meer of minder verplichtingen krijgen en wel of geen geld mogen bijverdienen naast hun uitkering. Een aantal gemeenten, zoals Terneuzen en Zwolle, die dit experiment te ingewikkeld vinden, ontwikkelen zelf experimenten waarbij de regeldrang minder hoog is.

Uitgelicht congres

Congres Wijkteams

Van der Valk Hotel