Participatie

Participatie
Radboud Engbersen

Column: Tijd om afscheid te nemen van een te haastige overheid

‘De overheid heeft altijd haast’, zei de opbouwwerker die ik onlangs sprak in één van de buurtkamers van de Haagse wijk Moerwijk. ‘Het liefst wil ze morgen resultaten zien.’ Hij pleitte voor geduld. Juist in Moerwijk, een van de armste wijken van Nederland. Juist ook als je bijvoorbeeld jongeren bij het verbeteren van je wijk […]
Participatie
Paul van Yperen is communicatieadviseur bij Movisie

Column: Een ode aan Hanny van de stofzuiger

Paul van Yperen, communicatieadviseur bij Movisie, is alle BN’ers die zich zo sociaal voordoen op tv, maar dat eigenlijk niet blijken te zijn, zat. Geef hem maar types als Hanny, die ongezouten en vol humor, gebaseerd op eigen ervaringen, uitlegt waarom het systeem in Nederland rot is én hoe het wel zou moeten. ‘Als het in Den Haag nu over de Participatiewet gaat, gaat het over de stofzuiger van Hanny.

In De Dichter Bij Stand: een pleidooi voor meer professionele nabijheid

Als de relatie tussen hulpverlener en hulpvrager duurzamer is, dan zal het resultaat van de hulp ook beter en duurzamer zijn. Dat stelt Sander Griek, kunstenaar en ervaringsdeskundig medewerker bij Movisie. Met het project In De Dichter Bij Stand richt hij zich in eerste instantie op klantmanagers en uitkeringsgerechtigden, want in die relatie gaat veel mis. ‘Het begint met gewoon aardig zijn.’
Participatie

Sociaal werkers kunnen digitale kloof verkleinen

Dat de tweedeling in onze samenleving steeds meer gaat schrijnen, daar kunnen we niet omheen. Movisie richt de spotlights op de eveneens zorgwekkende digitale kloof, en ontwikkelt handvatten voor sociaal werkers om die te helpen dichten.
Participatie

Platform Werk Inclusief Beperking helpt ontwikkeldromen waar te maken

Te veel mensen met een lichamelijke of verstandelijke arbeidsbeperking staan aan de kant, en dat met een recordaantal aan vacatures. Om de inclusieve arbeidsmarkt dichterbij te brengen, richtten de Goldschmeding Foundation, het Verwey-Jonker Instituut en Movisie in 2021 het Platform Werk Inclusief Beperking op. Wat gebeurt er op dit nieuwe platform?
Professionalisering

Column: Doen wat werkt bij een ramp

Voor de slachtoffers van de watersnoodramp in ons eigen Limburg kwam massale steun op gang, maar voor vluchtelingenopvang bestaat in Nederland nog nauwelijks draagvlak. Gelukkig weten we wat werkt tegen vooroordelen, schrijft Romy Santpoort van Movisie.
Professionalisering

Column: Deeltijd vrijetijd-loos

Ik ben chronisch ziek. Zo. Dit is iets wat er al een tijdje uit ‘moest’, schrijft Sharon Koks-den Outer van Movisie. Sinds mijn diagnoses in 2018 heb ik dit niet onder stoelen of banken gestoken. Sterker nog: het is mijn kracht en mensen kunnen naar mijn idee leren van het proces wat ik heb ondergaan. Maar waarom is het dan toch next level om dit op te schrijven en te publiceren?  
Wet- en regelgeving

Column: ‘Waarom wilt u een douche-zitje? Een po-stoel is goedkoper!’

Het VN Verdrag Handicap is in Nederland nu vijf jaar van kracht. Volgens dit verdrag moeten mensen met een lichamelijke, verstandelijke of psychische beperking – net als mensen zonder handicap - hun talenten kunnen inzetten binnen alle domeinen van de samenleving. Tussen theorie en praktijk gaapt nog een kloof. Sociaal professionals kunnen die helpen dichten.
Eenzaamheid

De kracht van kunst: ‘Als ik dans, vergeet ik alles’

‘Kunst- en cultuur bevordert contacten en verbinding en kan zo bijdragen aan minder eenzaamheid en meer sociale cohesie in een wijk’, zegt senior adviseur Saskia van Grinsven. Voor Movisie onderzocht ze in Houten een mooi voorbeeld van samenwerking tussen het sociaal en het culturele domein waarbij uiteindelijk zestig ouderen stonden te shinen op het podium.

‘Acceptatie van LHBTI’s is een flinterdun laagje’

Ondanks dat de acceptatie van LHBTI’s al jaren een stijgende lijn laat zien, ervaren LHBTI-personen nog altijd verontrustend veel negatieve reacties, discriminatie, verbaal en fysiek geweld. Zo blijkt uit de nieuwste editie van ‘Handreiking LHBTI: Feiten en cijfers op een rij’ van Movisie. ‘We zijn er nog lang niet.’

Over participatie

Wat is de Participatiewet?

Iedereen die kan werken, maar die het zonder ondersteuning niet redt op de arbeidsmarkt, valt sinds 1 januari 2015 onder de Participatiewet. Doel van deze wet is dat meer mensen, ook mensen met een arbeidsbeperking, werk vinden. In de Participatiewet wet zijn de voormalige Wet sociale werkvoorziening, de Wet werk en bijstand en de Wajong samengevoegd. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de uitvoering van de Participatiewet.

Lees meer

Sinds de invoering van de Participatiewet op 1 januari 2015 zijn gemeenten verantwoordelijk om mensen die ondersteuning nodig hebben, aan de slag te krijgen op de arbeidsmarkt. Om dit te kunnen realiseren, zijn er in de wet een aantal instrumenten opgenomen die gemeenten moeten helpen zoals loonkostensubsidie en beschut werk. Naast het bieden van ondersteuning die gericht is op arbeidsinschakeling, hebben gemeenten ook de taak om inwoners die onder de Participatiewet vallen, wanneer dat nodig blijkt, inkomensondersteuning te bieden. Gemeenten bepalen zelf welke inwoners voor welke vorm van ondersteuning in aanmerking komen.

Om daadwerkelijk te zorgen dat mensen die ondersteuning nodig hebben in dienst genomen worden door een werkgever, kunnen gemeenten werkgevers een loonkostensubsidie verstrekken. Deze subsidie kan uitgekeerd worden als een werkgever iemand in dienst neemt die per uur niet volledig productief zijn en daardoor eigenlijk niet het wettelijk minimum loon kunnen verdienen.

Beschut werk en banenafspraak

Een ander onderdeel van de Participatiewet is de opbouw van beschut werk. Beschut werk is bedoeld voor mensen die zo veel begeleiding nodig hebben op hun werkplek (bijvoorbeeld door hun lichamelijke of psychische beperking) dat het niet realistisch is om van een reguliere werkgever te verwachten dat hij hen in dienst neemt. Daarom is er vanuit het rijk budget beschikbaar gesteld om in totaal 30.000 beschutte werkplekken te realiseren. Dit gaat echter nog niet zo voorspoedig als gehoopt. Zo was er in 2015 bijvoorbeeld budget om 1600 plekken te realiseren, uiteindelijk zijn dat er maar 44 geworden. De Tweede Kamer heeft daarom vastgesteld dat gemeenten vanaf 1 januari 2017 verplicht zijn om beschut werk aan te gaan bieden. Binnen vijf jaar moeten de plekken die in 2015 en 2016 niet gerealiseerd werden, alsnog beschikbaar komen. Het totaal van 30.000 plekken moet in 2048 gehaald zijn.

En dan is er nog de banenafspraak. In 2013 is, in het sociaal akkoord, afgesproken dat werkgevers voor 2026 stapsgewijs 100.000 extra banen creëren voor mensen met een ziekte of een handicap. De overheid creëert daar bovenop ook 25.000 banen. Deze banenafspraak staat los van het bieden van beschut werk. Wanneer de doelstellingen van de banenafspraak niet gehaald worden, kan er een dwingend quotum afgesproken worden. Dat quotum houdt in dat op termijn elke werkgever met 25 en meer werknemers een formele verplichting krijgt arbeidsplaatsen open te stellen aan mensen met een arbeidsbeperking en moet betalen voor niet vervulde plekken.

Tegenprestatie en basisinkomen

Naast regels, subsidiemogelijkheden en afspraken voor en met werkgevers, zijn er in de Particpatiewet ook verplichtingen opgenomen voor burgers. Eén van die verplichtingen is de tegenprestatie naar vermogen. Dit betekent dat gemeenten inwoners die een bijstandsuitkering ontvangen, kunnen verplichten hier een tegenprestatie voor te leveren. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het verplicht uitvoeren van vrijwilligerswerk. De enige voorwaarden die het rijk stelt aan de tegenprestatie, is dat de tegenprestatie het re-integratiebeleid niet mag doorkruisen en dat er geen tegenprestatie gevraagd mag worden van alleenstaande ouders die de volledige zorg hebben voor één of meer kinderen tot vijf jaar.

Om na te gaan of mensen met een bijstandsuitkering sneller uitstromen naar werk en daardoor dus minder (lang) afhankelijk zijn van een uitkering, wordt er nu in verschillende gemeenten getest of een basisinkomen zou werken. Er zijn hiervoor verschillende experimenten in gang. Vanuit het rijk wordt een experiment gesubsidieerd. In dit experiment mogen bijstandsgerechtigden deelnemen op vrijwillige basis en worden ze ingedeeld in drie groepen: een ontheffings-, een intensiverings- en een vrijlatingsgroep. Op die manier kunnen gemeenten testen hoe gedrag van bijstandsgerechtigden verandert naarmate ze meer of minder verplichtingen krijgen en wel of geen geld mogen bijverdienen naast hun uitkering. Een aantal gemeenten, zoals Terneuzen en Zwolle, die dit experiment te ingewikkeld vinden, ontwikkelen zelf experimenten waarbij de regeldrang minder hoog is.

Uitgelicht congres

Congres Wijkteams

Van der Valk Hotel