Onbegrepen gedrag

GGZ-bestuurder Audrey van Schaik: ‘Gemeentes aan zet bij aanpak onbegrepen gedrag’

De grootste opgave voor de aanpak van onbegrepen gedrag ligt bij gemeentes, niet bij de ggz. Dat concludeert ggz-bestuurder Audrey van Schaik na een groot rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid (OVV). ‘Je moet bemoeizorg willen leveren en soms loop je het risico dat je een klap voor je kop krijgt.’
Onbegrepen gedrag
Het autonomiebevorderend beleid: minder bescherming en meer eigen regie bij chronische suïcidaliteit

Het autonomiebevorderend beleid: minder controle en meer eigen regie bij chronische suïcidaliteit

Marcelle (24) vraagt om hulp bij de GGZ maar wordt, net als eerder, weggestuurd. Een paar uur later maakt ze een einde aan haar leven, schrijft het AD op 15 februari 2026. GGZ-instelling GGzE reageert dat ze bij patiënten met chronische suïcidaliteit handelen volgens het autonomiebevorderend beleid. Wat houdt dit precies in?
Multiproblematiek
Wat kun je verwachten van een POH-GGZ?

Complexere zorg, langere wachttijden: waar staat de POH-GGZ nu?

De functie praktijkondersteuner GGZ (POH-GGZ) bestaat sinds 2008. De POH-GGZ moest de huisarts ontlasten en tegelijkertijd de zorg voor mensen met psychosociale problematiek verbeteren. Is dat gelukt? 2 praktijkondersteuners die eerder in het sociaal domein werkten over de grenzen aan hun rol. ‘Ook wij hebben nu een wachtlijst.'
Onbegrepen gedrag
Vrouw achter een masker. Het artikel gaat over borderline en misvattingen.

Waarom we borderline nog steeds verkeerd begrijpen: 5 misvattingen ontkracht  

Ervaringsdeskundige Marleen Klinkert (39) weet hoe hardnekkig de vooroordelen over borderline zijn: jarenlang hield ze haar diagnose geheim. Samen met gedragsdeskundige Daniël Takkenberg rekent ze af met 5 veelvoorkomende misverstanden over borderline. 
Multiproblematiek
Wijk-GGD'ers Philippine en Hans: 'Wij willen mensen laten zien dat we ze willen helpen, en niet willen opsluiten.'

Wijk-GGD’ers over waarom zij wél achter de voordeur komen

De wereld achter de voordeur is er een die voor veel buitenstaanders verborgen blijft, tenzij de bewoner van het huis een inkijkje geeft. Over de drempel komen is de missie van wijk-GGD’ers Phillipine de Zoeten en Hans Evers. ‘We laten mensen inzien dat we ze niet willen opsluiten, maar juist willen helpen.’
Onbegrepen gedrag
Met de zachte hand bereik je soms meer dan met strenge regels, zeggen deze sociaal werkers

Schouderklopje of strenge toespraak? Bij deze cliënten werkte de zachte hand het beste

Met een grap, een hand op de schouder of ritje naar de voetbal: met de zachte hand bereik je soms meer dan met strikte regels. Jeugdreclasseerders Felix Mooi en Evelien Pijlman en begeleider Diego Musquetier delen verhalen over cliënten waar ze heel trots op zijn.
Onbegrepen gedrag
Zelfdoding

414 zelfdodingen onderzocht: dit zijn de belangrijkste inzichten

Meer dan de helft van de jonge vrouwen die overleed door zelfdoding, kende bij leven ook iemand die zelfmoord heeft gepleegd. Dat blijkt uit onderzoek van 113 Zelfmoordpreventie naar 414 recente zelfdodingen in Nederland. Eenzaamheid blijkt een enorme risicofactor. De gemeenschap meer inzetten is een van de belangrijkste aanbevelingen.
Yolande Voskes, onderzoeker die pleit voor gzz zonder isoleercellen

Waarom onderzoeker Yolande Voskes pleit voor ggz zonder isoleercellen

Tijdens haar stage in de ggz vroeg onderzoeker Yolande Voskes zich af waarom mensen in crisis in een prikkelarme isoleercel belanden. Toch verdween deze vraag na verloop van tijd naar de achtergrond. Pas later, tijdens haar studie gezondheidswetenschappen, keerde haar twijfel terug: moeten we mensen in psychische nood wel opsluiten?

Onbegrepen personen in de wijk: hoe hervinden we grip?

Mensen die hardop praten tegen de stemmen in hun hoofd, gedesoriënteerd rondlopen of stankoverlast veroorzaken. Het aantal meldingen van onbegrepen gedrag neemt toe en zowel woningbouwverenigingen als de samenleving krijgen er steeds vaker te maken. De grote vraag: hoe nu verder?
Transformatie

De vertrouwenspersoon als waakhond, hoe verenigbaar zijn deze twee rollen?

In een systeem waar zorg samenvalt met dwang, is de hulpverlener tegelijkertijd vertrouwenspersoon én bewaker. Maar hoe creëer je vertrouwen als je macht uitoefent? Zijn deze tegenstrijdige rollen werkelijk te verenigen?

Over onbegrepen gedrag

De problemen van verwarde mensen

Er is beperkte opvang voor mensen die onbegrepen gedrag vertonen, omdat het aantal bedden in de ggz is de afgelopen jaren, als gevolg van de ambulantisering, met een derde is afgenomen. Er duiken sindsdien steeds meer berichten op over ‘verwarde personen’ in de wijk. Is dit een logisch gevolg van de ambulantisering? Volgens Onno Hoes, voorzitter van het Schakelteam Personen met Verward Gedrag, wel. ‘De afbouw van de bedden is sneller gegaan dan de opbouw van de alternatieven.’

Lees meer

Een aantal ernstige incidenten rond personen met verward gedrag en de jaarlijkse toename van de meldingen over onbegrepen gedrag leidden september 2015 tot de oprichting van het Aanjaagteam Verwarde Personen. In opdracht van de ministeries van VWS en V&J heeft het Aanjaagteam gewerkt aan een plan om het complexe probleem rondom de toename van het aantal verwarde personen op te lossen. Een tweede team, het Schakelteam Personen met Verward gedrag, gaat in 2017 en 2018 onder leiding van Onno Hoes, het plan implementeren in de samenleving. Hun missie? Hoes: ‘In de ondersteuning, opvang en zorg van mensen met verward gedrag is het van groot belang dat de persoon zelf en zijn familie centraal staan. Dat hulpverleners nauw samen werken en niet loslaten voordat een ander het overgenomen heeft. Zo raakt niemand tussen wal en schip.’

Tussen wal en schip met verward gedrag

En dat tussen wal en schip raken, gebeurt nu nog wel. Hoes: ‘Als mensen al bij een instantie aankloppen met verward gedrag of in beeld komen, krijgen ze soms niet meteen het juiste antwoord. Vaak worden ze bijvoorbeeld doorverwezen, maar doen ze daar iets mee? Zorg als sociaal professional dat je deze mensen zelf met de juiste personen in contact brengt. Het feit dat ze in beeld komen of om hulp vragen, is al heel wat. Laat ze dan niet vallen. Nu zijn hulpverleners soms bang dat ze iets niet mogen of dat er financiële consequenties aan hun handelen zitten. Daar moeten we vanaf. Help mensen eerst en kijk daarna naar de financiële en juridische gevolgen. Doe je dat niet, raken mensen steeds verder van het pad af.’

Het Schakelteam wil dit voorkomen door partijen te verbinden en door te stimuleren en faciliteren om zo een werkbare, sluitende aanpak te krijgen rondom het probleem verwarde personen.  Een aanpak waarin de persoon met verward gedrag en zijn familie centraal staan. De verantwoordelijkheid voor het realiseren van een sluitende aanpak, ligt volgens Hoes bij alle betrokken ketenpartners, zowel lokaal als regionaal, onder regie van de gemeente. De verantwoordelijkheid voor het realiseren van landelijke randvoorwaarden ligt bij de overheden en de landelijke partners, waaronder de zorgverzekeraars.

Personen met verward gedrag geen vaststaande groep

Psychiater en auteur Jules Tielens voegt op deze website overigens een belangrijke kanttekening toe aan het verhaal van Hoes: pas op dat je verwarde personen niet als een vaststaande groep ziet. ‘De verwarde mensen die bij professionals worden aangediend, hebben niet allemaal dezelfde problemen. Als deskundigen moeten we die problematiek eerst afpellen voor we een mening geven. Anders scheren we mensen die, plat gezegd, schijt hebben aan alles over één kam met mensen die niet weten wat ze doen. Bijvoorbeeld tokkies versus mensen in een psychose. Als we de problematiek beter ontleden, weet iedereen beter wat hij moet doen en komen we eerder tot een juiste benadering van de persoon in kwestie.’

Volgens Tielens is het bovendien niet alleen zo dat er meer echt ‘verwarde personen’ op straat te zien zijn. De ‘normale’ mens misdraagt zich ook gemakkelijker. En ook die personen komen soms in aanraking met de politie en worden met het stempel verward gedrag naar bijvoorbeeld een crisisdienst gebracht. ‘Jan en alleman kijkt dan naar deze mensen. Vervolgens wordt een conclusie getrokken. Moet iemand door de psychiatrie behandeld worden of niet? Ook hier is het van belang dat we veel helderder communiceren over wie daarna welke taak heeft want er ontstaat nu vaak erosie aan de verantwoordelijkheden.’