Home Tags De boel de boel

de boel de boel

De boel de boel: Patricia van Ee

‘Twee minuscule wijzigingen aan je kleiwerkstuk kunnen het hele beeld veranderen. Dat vind ik zo bijzonder. Wat me ook aanspreekt aan werken met klei is dat je dingen die je dagelijks om je heen ziet, opeens echt opmerkt.

De boel de boel: Raoul van Benthem

‘Elke zaterdag roei ik in een zeewaardige roeisloep met vier riemen, de Saint Ales Skiff. In de jaren vijftig werd hij door Schotse mijnwerkers gebouwd met overgebleven hout uit de mijnen, om de binding in de gemeenschap te bevorderen.

De boel de boel: Rosi Reubsaet

‘De afgelopen anderhalf jaar heb Ik een boek geschreven voor therapeuten. Daarin leg Ik uit hoe ze stapsgewijs een nieuwe hechtingsfiguur kunnen worden voor cliënten met een traumatische jeugd. Heerlijk om mijn ideeën zelf aan elkaar te knutselen. Door dagen achtereen schrijven – ik heb er zelfs een keer zes weken voor vrij genomen – kom je in een soort flow. Soms schreef ik van ‘s ochtends acht tot ‘s avonds tien uur. Ik had er gewoon spierpijn van!

De boel de boel: Marieke Zentjens

‘Het verlies van een geliefde zestien jaar geleden veranderde mijn kijk op foto’s. De geposeerde foto’s met hem erop of die tijdens dagjes uit of verjaardagen deden me niets; de spontane foto’s brachten me terug naar de momenten die ik wilde vasthouden. Zo begon ik mijn eigen leven en dat van gezinnen te fotograferen op gewone momenten, al snel op aanvraag. Ik ben dan een hele dag aanwezig en leg vast wat er gebeurt: samen ontbijten op zaterdagmorgen, een spelletje doen, maar ook een kinderruzie of verdrietig moment: situaties waarin gezinsleden echt zichzelf zijn.

De boel de boel: Wim Striker

‘Ik speel saxofoon, gitaar en trombone. Dat heb ik mezelf geleerd, zonder een noot te kunnen lezen. Op de zolder van het kinderhuis waar ik in de jaren tachtig als hulpverlener werkte, improviseerde ik dikwijls samen met de kinderen die ook een instrument bespeelden.

De boel de boel: Lieke Jongenelen-Frijda

‘Als kind al had Ik mijn eigen knopenwinkeltje met de knopen uit mijn moeders naaidoos. Het was dus niet zo gek dat ik zes jaar geleden de bijzondere knopen in een winkel niet kon laten liggen.